အိမ္

ကေလးတစ္ေယာက္
သူေနတဲ့ အိမ္ကို ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။
လူငယ္တစ္ေယာက္ လို႔ေျပာေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ္ ့စိတ္ထဲ မယ္ ကေလးတစ္ေယာက္လိုပဲ
"ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ အိမ္ကိုယ္ ျပန္ေငးေနရတာတုန္း"
လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေမးလိုက္တယ္။

" ဒါကြၽန္ေတာ္ အိမ္လား"သူျပန္ေမးတယ္။
ၿပီးေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ႐ွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က
ႏွစ္တန္းကေလး တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာမိ်ဳးနဲ႔
သူ့အိမ္ကို သူစိုက္ၾကည့္ေနတယ္။
"ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ မယ္
ရင္းႏွီးတယ္လို ႔မခံစားရဘူး"

"ဒါျဖင့္ မင္းေနတိုင္း အိမ္ျပန္လာတယ္မဟုတ္လား"

"ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာခဲ့တယ္
အသိတစ္ေယာက္ကို လာႏႈတ္ဆက္တဲ့
သိရံုပဲ သိတဲ့ သေဘာနဲ႔"

"ဒါျဖင့္ ေကာင္ေလး
မင့္သားစု ကမေႏြးေထြး လို႔လား"

"ဟင့္ အင္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေႏြးေထြးၾကပါတယ္။"

"ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ တစ္ထပ္အိမ္ပုေလးကိုပဲ
ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ ထင္ေနဆဲပဲ"

"ကြၽန္ေတာ္ ရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္မႈမ႐ွိတဲ့
အရာတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ့္ ေျမကြက္လပ္ေလးမွာ ထပ္ေဆာက္လိုက္တာ
ကြၽန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ခ်င္တယ္
အိမ္​ျပန္​ခ်ိန္​ ေသးတယ္"

"မင္းအခု မင္းအိမ္ေ႐ွ႕မွာပဲေလ"

"ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ ကဒီ အိမ္မဟုတ္ဘူး
ကြၽန္ေတာ့္ ျဖစ္တည္မႈ က
ဒီမွာ ရွိမေနဘူး။"
သူေရရြတ္ ေနဆဲပဲ။

သူ႔ပခံုးကို ပုတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ အားေပးလိုက္တယ္။
"မင္း အိမ္ျပန္ရမွာပါ
တို႔ေတြ အားလံုး အိမ္ျပန္ၾကရမွာ"

".ဟုတ္တယ္ေနာ္
ကြၽန္ေတာ္ တို႔အားလံုးအိမ္ျပန္ၾကရမွာ"
သူတိုးတိုးေလး ေရရြတ္လို႔ေနတယ္။

ဒိုဒို