အိပ္မက္ဖမ္းစားေကာင္
ဒိုရာ အိမ္ရာကႏိုးလာရျပန္တယ္။ခုလိုအခ်ိန္မိ်ဳးဆို သူမအိပ္လို႔မေပ်ာ္ဘူး။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးလည္း တိတ္ဆိတ္လို႔အရင္ကဆို ဒို႔ရာ မွာ ဘြားဆိုတာ႐ွိေနေသးတယ္။
ေနြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြဆို သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ မိဘေတြနဲ႔ေပ်ာ္စရာ။ၿပီးခဲ့တဲ့ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆယ္ရက္ဟာလည္း
ၿငီးေငြ႔ဆရာအတိျပီးျပန္တယ္။ေႏြရာသီေတြဆိုတစ္ေယာက္တည္း
ျဖတ္သန္းရတာမ်ားခဲ့တယ္။
အိမ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္ထဲေနအေဆာက္အအံု
ႀကီးကိုရည္ၫႊန္းတယ္ထင္တာပဲ။ဒိုရာသိပ္ေတြးတယ္။အေတြးလြန္တာနဲ႔စိတ္ဓာတ္က်ျပန္ေရာ။
ည ညဆိုမအိပ္ႏိုင္တာလည္း
အေတြးေတြေၾကာင့္ထင္တာပဲ။
ညဘက္ေတြဆိုဒိုရာ၃နာရီေလာက္ထိအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ဒိုရာ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆို အံ့ျသၾကတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြက"သရဲျမဴ းခ်ိန္ေလ"။ငယ္ငယ္ကပံုျပင္ေတြထဲမယ္ ျကားဖူးခဲ့တာ။ဒိုရာကစကားသိပ္နည္းတယ္။
အတန္းထဲမွာလည္းစကားမေျပာျဖစ္တာမ်ားတယ္။တစ္ခါတစ္ခါဝမ္းနည္းစိတ္ေတြဟာ
မသိစိတ္ေတြထဲဝင္ၿပီးေႏွာက္ယွက္ေနတယ္လို႔ထင္တယ္။ည ညအိမ္မက္ေတြဟာ ေမွာ္ဆန္ၿပီးေက်ာက္စရာေကာင္းလြန္းတယ္။
ဒိုရာ အိမ္မက္ထဲမွာေလ အိမ္ႀကီး တစ္အိမ္အျမဲ
ပါတယ္။
အဲ႕ဒီအိမ္ႀကီးကအျပာေရာင္ရင့္ရင့္သုတ္ထားလို႔။
အိမ္ႀကီးရဲ႕ျခံဝင္းထဲမယ္အင္ၾကင္းပန္းနံ႔ေတြအျမဲ ရတယ္။အိမ္မက္ထဲမွာဆိုအိမ္ႀကီးထဲဝင္သြားရင္ေလ
ဒိုရာ တစ္ေယာက္ထဲပဲ။
အိမ္ႀကီးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ နားေရာက္ရင္
ဒိုရာေနာက္ဘက္လွည့္ၾကည့္မိတက္တယ္။အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ားဆိုသိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။
သစ္ပင္ေတြတံထားေတြနဲ႔ျခံစည္း႐ိုးအဂၤေတေတြ
အုတ္ခ်ပ္ေတြတေျဖးေျဖးကြာက် ကုန္တာ။
ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႔ လမ္းမ႐ွိေတာ့သလိုမိ်ဳး
ဒိုရာ အဲ့လိုအခ်ိန္မိ်ဳးဆို
႐ုတ္တရက္မ်ားအသက္ထြက္သြားမတက္ပဲ။
ျပီးရင္အိမ္ထဲဆက္သြားျဖစ္တယ္။
အိမ္ထဲမယ္ ဘယ္သူမွ႐ွိမေနဘူး။တစ္ခါတစ္ေလတေယာထိုးသံလိုလိုၾကားတယ္။အိမ္ေပၚထပ္တစ္ေနရာကိုဒိုရာအျမဲသြားျဖစ္တယ္။
ေလွကားထစ္ေတြစလွမ္းလိုက္တာနဲ႔နင္းမိတဲ့ေလွကားထစ္ေတြဟာတထစ္ၿပီးတစ္ထစ္ေပ်ာက္ကုန္တယ္။
ေလွကားတထစ္နင္းရင္အေနာက္ကတထစ္ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ။မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေလွကားထစ္ေတြနင္းေနရတာပဲ။ေနာက္ဆံုးမွပဲအေပၚကိုေရာက္ရတယ္။ဒိုရာအခန္းေတြေလ်ွာက္သြားၾကည့္တယ္။အိမ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ကိုမေတြ႔ဘူး။အိမ္ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းဖို႔ရာ
ေလွကားထစ္ေတြကလည္းေပ်ာက္ကုန္ၿပီ။
ဒိုရာအခန္းတစ္ခုတည္းေျခလွမ္းမိလိုက္တာ လိုဏ္ေခါင္းလို အေပါက္ေလးထဲ က်သြားတယ္။႐ွည္လ်ားလိုက္တဲ့ လိႈဏ္ေခါင္း။ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေအာက္ဘက္ကိုမေရာက္ႏိုင္ဘူး။ေအာက္ဘက္ေရာက္ခါနီးအေပၚကို
ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ဒိုရာေပၚကို
အရိပ္ေတြတစ္ထပ္ႀကီးက်လာတာ။
အရိပ္ေတြဒိုရာ့ေပၚမေရာက္ေအာင္လိုဏ္းေခါင္းထဲမွာေရကူးသလို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အေ႐ွ႕ကိုေျပးေနမိတယ္။
ျပီးေတာ့ထြက္ေပါက္တစ္ခုေတြ႔လို႔ၾကည့္လိုက္မိေတာ့လမ္းကေလးခပ္ေသးေသးေတြ႔တယ္။လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ေဘးႏွစ္ဖက္မွာမည္းညစ္ညစ္ေရေတြနဲ႔။ေရထဲကဂမုန္းပင္ေတြကလည္း
တစ္ခ်က္ခ်က္ထ ထရယ္တယ္။ေငးၾကည့္ေနမိတုန္းအေနာက္ကအရိပ္ေတြတစ္ထပ္ႀကီးဒိုရာ့ဆီေျပးလို႔လာ။အိမ္ရဲ႕ျခံစည္း႐ိုးေပါက္ကိုမလွမ္းမကမ္းမွာေတြ႔တယ္။ဒါေပမယ့္လမ္းေတြက႐ွည္လ်ားေနဆဲပဲ။ေျပးေလ႐ွည္လာေလေျပးေလ႐ွည္ေလနဲ႔
ဒိုရာေနာက္မွာလည္း အရိပ္ေတြကခပ္မ်ားမ်ား
ေနာက္ဆံုးျခံစည္း႐ိုးသာမႈန္ျပျပျဖစ္သြားတယ္။ဒိုရာအဲ့ျခံစည္း႐ိုးေလးဆီမေရာက္ခဲ့ဘူး။
အိမ္မက္မက္တိုင္းလည္းအဲ့အိမ္ေလးထဲကထြက္မလာခဲ့ဘူး။
မ်ားေသာအားျဖင့္ညေတြမွာအိမ္မက္မက္မွာဒိုရာေၾကာက္တယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ခုလည္းသံုးနာရီထိုးေနၿပီ။ၿမိဳ႕ေလးကနာရီစင္ဟာ သံုးခ်က္ေပးတယ္။ဒိုရာအိပ္ဖို႔သင့္ပါၿပီ။
အျပင္ဘက္ၾကည့္ေတာ့ ေနခင္းဘက္မွာ ဆူညံေနတဲ့ၿမိဳ႕ေလးဟာတေခါေခါအိပ္ေမာက်လို႔။
ဓာတ္မီးတိုင္နားမွာ အရိပ္တစ္ခုျဖတ္သြားတယ္ထင္တယ္။ၿပီးေတာ့ေခါင္းမိုးေပၚေတြမွာလည္း
အရိပ္လိုမိ်ဴ းေတြ ေလ်ွာက္ေျပးေနတယ္။ မအိပ္တာၾကာေတာ့မ်က္စိေမွာက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ေလ။အသံတစ္ခ်ိဳ႕လည္းၾကားရတယ္။ ညဘက္သူခိုးေတြေသာင္းက်န္းတာျဖစ္မယ္။
သူခိုးဆိုရင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုဝိူင္းကူဖမ္းေပး
ဖို႔တာဝန္႐ွိတယ္မို႔လား။
"ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔လည္းသူခိုးဖမ္းႏိုင္တယ္ဆိုတာျပရမယ္"။ဒိုရာေအာက္ထပ္ေျဖးေျဖးဆင္းၿပီး
ဓာတ္တိုင္ေလးနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ လမ္းထိပ္နားက မုန္႔လွည္းေလးနားမွာ ဝင္ပုန္းေနမိတယ္။
ပုဂံျပားပ်ံလိုဝိုင္းဝိုင္း အရိပ္ႀကီးအနားက
ျဖတ္ပ်ံသြားသလိုခံစားရတယ္။
အဲ့ဒီအရိပ္ႀကီးကဒို႔ရာသူငယ္ခ်င္းႏိုႏိုတို႔အိမ္ထဲဝင္သြားတာသူငယ္ခ်င္းအိမ္အတြက္စိတ္ပူမိတာအမွန္ပဲ။
သူတို႔အိမ္နားမွာသရက္ပင္တစ္ပင္လည္း႐ွိေနတယ္။
သရင္ပင္ေပၚခက္ခက္ခဲခဲတက္ၿပီး
ႏိုရာတို႔အိမ္ရဲ႕ဖြင့္ထားတဲ့ျပတင္းေပါက္ကို
ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ။
မဲမဲ အရိပ္ႀကီးကိုေတြ႔ရတယ္။
မိုးေသာက္ၿပီမို႔ အလင္းေရာင္နည္းနည္း ဝင္လာေတာ့မွ ပီပီသ သျမင္ရတယ္။အစိမ္းေရာင္ႏုနဲ႔အျပာေဖ်ာ့ေရာင္စပ္ထားတဲ့
အေမႊးႏုေတြနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးစာႀကီးမားတဲ့
သတၱဝါႀကီးဟာ တစ္ခုခုကိုစားေနတယ္။နိုရာ႔ဆီကခရမ္းလိုလိုအမဲလိုလို တစ္ခါတစ္ေလ
အနီေရာင္ေတြလည္းပါမယ္။အေငြ႔တန္းေလးေတြက သတၱဝါႀကီးဆီဦးတည္ၿပီးစီးဆင္းေနတယ္။
ညိဳညစ္ညစ္အေငြ႔တန္းေတြကိုစားေနတာမိ်ဳးေတြ႔ရတယ္။
ေၾကာက္တာနဲ႔အိမ္ဘက္လွည့္ေျပးဖို႔သစ္ပင္ေပၚကခုန္အခ်။ေျခေခ်ာ္ၿပီးလဲက် တယ္။ေျခက်င္းဝတ္နားမွာထိခိုက္သြားပံုရတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတၱဝါႀကီးကဒိုရာ့ကို
လွမ္းဖမ္းလိုက္တယ္။
ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ဓာတ္တိုင္တစ္ခုၿပီးတစ္ခုသူေျပးလႊားေနတယ္။ နာရီစင္ရဲ႕လက္တံေတြကိုေတာင္
သူလွည့္သြားေသးတယ္။ၿပီးေတာ့ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕စာၾကည့္တိုက္နားကတစ္ခုခုလွမ္းယူလိုက္တယ္။ဘာလည္းေတာ့သတိမထားမိလိုက္ဘူး။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေျပးလႊားလို႔ ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုကိုသူခုန္ကူးလိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့သစ္ပင္ခပ္ႀကီးႀကီးတစ္ပင္ရဲ႕
သစ္ကိုင္းတစ္ကုန္းကိုေျဖးေျဖးတြန္းလိုက္တဲ့အခါသစ္ပင္ပင္စည္ေနာက္မွာသစ္ကိုင္းတစ္ခုေပၚလို႔လာတယ္။
အဲ့ေတာ့မွ သူကဒိုရာ့ကို ေျမႀကီးေပၚခ်ေပးတယ္။အိမ္ထဲဝင္ဖို႔လည္း ဖိတ္ေခၚတယ္။
ကုလားထိုင္တစ္လံုး ပစ္ေပးတယ္။အဲ့ဒီကုလားထိုင္ကို ဒိုရာသိတယ္။အိမ္ေ႐ွ႕ကအေဒၚႀကီးမလိုခ်င္လို႔ပစ္ထားတဲ့အရာ။
သူကကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ေစခ်င္ပံုရတာနဲ႔
ထိုင္ေနရင္း သူ႔ကိုၾကည့္ေနမိတယ္။
"ဟယ္လို"ဒိုရာကပဲ စႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
သူကလွည့္ၾကည့္တယ္။
စာအုပ္စင္လိုအရာေပၚ မွာ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕စာၾကည့္တိုက္ကယူလာတဲ့စာအုပ္ကိုထည့္တယ္။
"မိုးျပာေရာင္နဲ႔ဝက္ဝံႀကီး႐ွင့္႐ွင့္နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ"။
"ကြၽန္ေတာ္ဝက္ဝံမဟုတ္ပါဘူး။"
"အိမ္မက္ဖမ္းစားတဲ့သူေတြပါ"။
ုိ
ဒိုရာအသံထြက္ေအာ္မိ။
"ဝိုး !!အံ့ျသစရာေကာင္းလိုက္တာ
ႏိုရာ့ဆီက ႐ွင္စားေနတဲ့ အေငြ႔ေတြကအိမ္မက္ေတြေပါ့။"
"အင္း ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဖမ္းစားတာက အိမ္မက္ဆိုးေတြပါ"
"ဒါနဲ႔ မိဘေတြကေရာ"။
"သူတို႔ေတြ လူေတြသတ္လို႔ေသ သြားၾကၿပီေလ ေျပာရရင္ကြၽန္ေတာ့္မိ်ဳးဆက္မွာ
ကြၽန္ေတာ္ကေနာက္ဆံုးပဲ ဗ် ။ကြၽန္ေတာ့္မ််ိဳးဆက္ကသူေတြကမ်ားေသာအားျဖင့္အိမ္မက္ေကာင္းေတြသာမန္အိမ္မက္ေလးေတြပဲဖမ္းစားႏိုင္က်တယ္။ ပါရမီပါသူကသာအိမ္မက္ဆိုးေတြဖမ္းစားႏိုင္တယ္တဲ့။"
"ဒါနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ပါအံုး ဧည့္ခံစရာဆိုလို႔မိႈပြင့္ေလးေတြပဲ႐ွိတယ္"
ဒိုရာ့ကို မိႈပန္းကန္တစ္ပန္းကန္လွမ္းေပးတယ္။
"စာအုပ္စင္မွာ စာအုပ္ေတြလည္း စံုလို႔ပါလား
တို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ စာၾကည့္တို္္က္ပိုင္႐ွင္ေတာ့
စိတ္ညစ္မွာပဲ သူ႔စာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္သြားတာ"
"အင္းဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္မဖတ္တက္ဘူး ႐ုပ္ပံုေလးေတြပဲၾကည့္ရတာ။"
"ဟဲ.အဲ့ဒါေတာ့မပူနဲ႔
ေလးတန္းေအာင္ၿပီး ငါးတန္းတက္မွာဆိုေတာ့
အေရးအဖတ္ေကာင္းေကာင္းသင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
ဒိုရာ့သာ ဆရာတင္လိုက္okသြားရမယ္။:"
(တကယ္ေတာ့ ႏိုရာက ဆရာလုပ္ရတာဝါသ
နာပါတယ္။သူဆရာလုပ္လြန္းလို႔ ၿမိဳ႕ကကေလးေတြဆိုသူ႔နားမကပ္ၾကေတာ့တာ)
"Ok ဆိုတာ ဘာလညး္ခင္ဗ်"
"ထားပါေနာက္ေတာ့ နင္သိသြားမွာေပါ့:"
"နာမည္အတိအက်မ႐ွိဘူးလားနင့္မွာ"
"ေပးခဲ့ဖူးတယ္ ထင္တယ္ ႏွစ္ေတြကလည္းၾကာ
ၿပီဆိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ:"
ဒိုရာအိမ္ကအေမႊးပြဝက္ဝံ႐ုပ္ကိုသတိရတယ္။
အေမႊးပြဝက္ဝံကို"ႏိုႏို"လို႔နာမည္ေပးထားတာ။
ခုအိမ္မက္စားေကာင္ကလည္းအေမႊးပြဝက္ဝံ႐ုပ္နဲ႔တူတယ္။
"ႏိုႏို"လို႔ပဲေခၚေတာ့မယ္ ရတယ္မို႔လား"
"ဒါနဲ႔ ဒိုရာကို ဘာလို႔ဖမ္းလာတာလဲ"
"ဒိုရာျမင္သြားတယ္ေလ ေလ်ွာက္ေျပာလိုက္ရင္
တစ္ၿမိဳ႕လံုးသိကုန္လိမ့္မယ္ အဘိုးလည္းအဲ့
သည္လိုေၾကာင့္လူေတြသိၿပီးအသက္ဆံုး႐ွံုးရတာ"
"ဒိုရာစာဖတ္လိုက္အံုးမယ္ေနာက္ေန႔မွပဲစာဖတ္နည္းသင္ေပးမယ္ေလ"။
ဒိုရာစာဖတ္ရင္းမ်က္လံုးေတြေလးလံလာတယ္။
မိႈေတြေၾကာင့္ေနာက္ေတာ့ဒိုရာအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
နိွုးလာေတာ့စာအုပ္စင္အေနာက္ကအခန္းထဲမယ္ အေရာင္ေတြလင္းေနတယ္။မီးအိမ္ေတြလည္းလင္းလို႔
ႏိုႏိုပါးစပ္ကေန အျဖဴ ေငြ႔ေတြ ေရေငြ႔ေတြလို
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထြက္ လို႔လာတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေ႐ွ႕ကခပ္ခြၽန္ခြၽန္အရာဝထၳဳထဲ
ဝင္သြားတယ္။ခပ္ခြၽန္ခြၽန္အရာထဲမွာ အေငြ႔ေတြတေဝါေဝါလည္လို႔ အျဖဴ ခပ္ပါးပါးအလႊာခ်ပ္ေလးေတြထြက္လာတယ္။
ျပီးေတာ့သတိထားမိတာ ႏိုႏိုပံုျပင္ေျပာေနတယ္။
အဲ့ဒီအျဖဴ ေရာင္အခ်ပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ၊ႏို႔ႏို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ပံုျပင္ေတြထင္တယ္။
ေ႐ွးဆန္လြန္းၿပီးေမွာ္ဆန္လွပလို႔ေနတယ္။
ဒိုရာကိုသူသတိထားမိသြားေတာ့ပံုျပင္ေျပာေနတာရပ္လိုက္တယ္။
"အဲ့ဒါဘယ္လိုမိ်ဳး အလုပ္လဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္မက္ဖမ္းစားေကာင္ေတြက
အိမ္မက္ဆိုးေတြအစာေခ်ၿပီးတဲ့အခါမွာ လွပတဲ့ အိမ္မက္ေတြျပန္ထြက္ေလ့႐ွိတယ္။"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔အလို႐ွိတဲ့အခ်ိန္လက္ဖဝါးေလး
ေတြဆန္႔တန္းလိုက္ရင္ လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြ
အလို႐ွိတဲ့သူဆီပို႔လို႔ရၿပီ။"
"ဖမ္းစားတဲ့သူဟာ စိတ္ထားေကာင္းေလ အိမ္မက္ေတြလွေလေလပဲ။ဒါေပမယ့္ကြၽန္ေတာ့္
အိမ္မက္ေတြပိုလွေစခ်င္တယ္"။
"ကြၽန္ေတာ့္ဆီကအိမ္မက္ေတြထြက္လာတဲ့အခါ
အိမ္မက္အေငြ႔တန္းေတြက အိမ္မက္ႀကိပ္စက္ထဲထည့္ၿပီး
အျပားလိုက္ႀကိတ္တယ္။
အဲ့ဒီအခါ အိမ္မက္ေတြႏူးညံသြားေရာ။
ပိုႏူးညံေအာင္ နံေဘးကေန
လွပတဲ့ပံုျပင္ေတြေျပာေပးတယ္။
"ကြၽန္မရဲ႕အိမ္မက္္ဆိုးေတြေရာဖမ္းစားလို႔မရဘူးလား"
"ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္ ဒိုရာရဲ႕ အိမ္မက္ေတြက
ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္လို႔ခံစားလိုက္ရတယ္"။
"အခ်ိန္ရတဲ့အခါ ဒိုရာအိမ္မက္ေတြလည္းေျပာင္းေပးပါ့မယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကိုလညး္စာသင္ေပးပါ
လူေတြအတြက္ ပံုျပင္လွလွေလးေတြေျပာႏိုင္ေအာင္လို႔:"
ဒိုရာအံျသမိျပန္တယ္။
လူေတြဟာ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ ဦးစားေပး
စာဖတ္က်တာမ်ားတယ္။အိမ္မက္ဖမ္းေကာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕
စိတ္ႏွလံုး ႏူးညံ့လွပမႈကို ေတြ႔ရျခင္းပါပဲ။
"ႏွစ္ရက္ေလာက္ အိမ္မက္ႀကိတ္စက္ထဲထည့္
ခုလိုပံုျပင္ေတြေျပာလိုက္ရင္ လွပတဲ့အိမ္မက္အလွေတြရလာေရာ တစ္ခ်ိဳ႕ကပန္းႏုေရာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကအျပာႏုေရာင္ေလးေတြ။
အဲ့ဒါေလးေတြပုလင္းထဲထည့္ၿပီး
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အခါမွ ေျဖးေျဖးထုတ္
ေရေငြ႔႐ိုက္ၿပီးလႊတ္လိုက္ရတယ္။"
ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ ႏိုႏို႔ကိုစာသင္ေပးျဖစ္တယ္။
အိ္မ္ကေက်ာက္သင္ပုန္းတို႔ ခဲဖ်က္တို႔ယူလာၿပီး
တကယ္ေတာ့အိမ္လည္းမျပန္ခ်င္ေသးတာနဲ႔
ႏိုႏိုအိမ္မွာ ေသာင္တင္ေနရတာ။
မုန္႔ေတြလည္း ယူလာျဖစ္တယ္။
။ႏိုႏိုကေပါင္မုန္႔ေတြ ေကာ္ဖီထဲတို႔ၿပီး
အငမ္းမရ စားေနတယ္။
ခက္တာကသူကအစားႀကီးတယ္။
႐ွိသမ်ွမုန္႔ေတြ အကုန္ကန္သြားေရာ။
ႏိုနိုကဥာဏ္လည္းေကာင္းတယ္။ဒီေန႔သင္လိုက္သမ်ွေတြ ေနာက္ေန႔ေတြဆို ထပ္မွတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။
ညဘက္ေတြဆို ႏွစ္ေယာက္ၿမိဳ႕ထဲ တိတ္တိတ္ေလးသြားလို႔ အိမ္မက္ပုလင္းေတြယူ
ႏိုႏိုကအိ္မ္မက္ဆိုးေတြ စားလိုက္ၿပီး လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြ ပုလင္းထဲကေရေငြ႔႐ိုက္ၿပီး
ျပန္လႊတ္ေပးလို္က္တယ္။
လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့အိမ္မက္ေတြရသြားတဲ့လူေတြကတေျဖးေျဖးျပံဳးလာတယ္။တစ္ေန႔ကိုဆယ္ေရာက္ေလာက္ေတာ့
အိမ္မက္ေတြထည့္ေပးျဖစ္တယ္
။ႏိုႏိုကပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ေနရာမွာဒိုရာထက္ပါရမီပါတယ္။သူပန္းခ်ီေလးေတြ ကသိပ္လွတာပဲ။အေရာင္ေတြစိမ္းစိုလို႔ေလ။ႏိုႏို႔အတြက္အိမ္ကေစာင္ေတြအမ်ားႀကီးဆက္ၿပီး
တစ္ထည္ခ်ဳုပ္ရေသးတယ္။မိုးရာသီဆိုသူ႔မွာေစာင္မ႐ွိဘူး။
အခုဆို ႏိုႏိုစာဖတ္အားလည္းေကာင္းလာခဲ့ၿပီ။
မိုးရာသီေရာက္ၿပီဆိုေတာ့မၾကာခင္ေက်ာင္းေတြ
ျပန္ဖြင့္ေတာ့မယ္။ဒိုရာလည္းေက်ာင္းတက္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့
မူလအိ္မ္ကိုျပန္သြားရေတာ့မယ္။
"ေပါင္မုန္႔ေတြနဲ႔ပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ႏႈတ္ဆက္တယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း
ေနာက္မ်ားမွပဲ ေတြ႔ေတာ့မယ္။"
မိုးရာသီဆိုဒိုရာေက်ာင္းျပန္တက္ရေပမယ့္လည္းမေပ်ာ္ဘူး။
"ပ်င္းေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႔ ႏိုႏိုတို႔ေနရာက
ေဝးေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔မေရာက္ႏိုင္ဘူးေလ"
စေန တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ဒိုရာေစာင့္ေနရတယ္။ဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ေလးဘက္ကို
အိမ္မက္ေကာငး္ေတြ ေပးၿပီးၿပီဆိုတဲ့ တျခားေနရာေတြအိမ္မက္ေတြသြားေပးေနတယ္ထင္တာပဲ။
တစ္ညမွာဒိုရာအသံတစ္ခ်ိဳ႕ၾကားရတာနဲ
႔ထၾကည့္မိေတာ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔
တယိမ္းတယိုင္ေလ်ွာက္လာတဲ့လူေတြေတြ႔ရတယ္။
မီးတိုင္ေအာက္ဘက္ကျဖတ္သြားတဲ့အခါမွ
ေတြ႔လိုက္ရတာက ဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေမွာ္ဆရာျဖစ္လို႔ေနတယ္
သူ႔ေဘးနားကလူေတြကိုတစ္ေနရာမွာျမင္ဖူးေနတယ္။
ေနာက္မွစဥ္းစား
မိတာကဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ကေသၿပီးသားလူေတြ။ေသၿပီးသားလူေတြကိုအသက္သြင္းလာတာဟာ
ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔လို႔မထင္ဘူး။
မလွမး္မကမ္းမွာႏိုႏိူကိုေတြ႔ရတယ္။
ထူးဆန္းတဲ့အေျခအေနကိုသူလည္းသတိထားမိတယ္ထင္တယ္။
အစက တစ္အိမ္စီဝင္ၿပီးအသိေပးဖို႔ပဲ။
ေမွာိဆရာတို႔ကိုလြတ္သြားမွာလည္းစိုးတယ္။
႐ုတ္တရကႏုိႏိုကစူးစူးဝါးဝါးထေအာ္လိုက္တယ္။
တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလူေတြႏိုးလာၾကၿပီး ေမွာ္ဆရာနဲ႔
သူ႔လူေတြကိုဖမး္လိုက္တယ္။ႏိုႏို႔ကိုလညး္ဖမ္းလိုက္တယ္။
အက်ိဳးအေၾကာင္း႐ွင္းျပလိုက္မွ ၿမိဳကလူေတြက
ႏိုႏိုကိုလႊတ္ေပးတယ္။ေက်းဇူးလည္းတင္ၾကတယ္။
ေမွာ္ဆရာကၿမိဳ႕စြန္ကသူေဠးတစ္ေယာက္အိမ္ကိုဓားျပတိုက္ဖို႔ၾကံစည္ေနတာ။"
"ျမိဳ႕ထဲကလူေတြကစည္းလံုးၾကတာနဲပဲလူေသေတြနဲ႔ဓားျပတိုက္ဖို႔ ၾကဲစည္ခဲ့တာျဖစ္မယ္။"
ႏိုိႏုိကို ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။
ဓားျပဝိုင္းဖမ္းေပးခဲတ့ဲ့အျပင္လွပတဲ့ အိမ္မက္ေတြလိုက္ထည့္ေပးတဲ့အတြက္ေရာပဲ။
ႏိုႏိုကိုလူတိုင္းကသူတို႔အိမ္ေတြမွာေနေစခ်င္ၾကတယ္။ဒါေပမယ့္ ႏိုႏိုကအေကာင္ျကီးေလေတာ့ အိမ္ေတြနဲ႔ မဆန္႔ဘူးေလ။
ႏိုိုႏိုကို ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေခၚထား
လိုက္တယ္။
အရင္ကဆို
တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္ေနတဲ့ႏိုႏို
ကေလးေတြနဲ ႔ခုဆိုအလုပ္မအားေတာ့။
အိမ္မက္ကိုလွလွေလးေတြေပးဖို႔
မုန္႔ေတြလညး္လာဝယ္ေကြၽးက်တယ္။ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကလည္းခ်စ္သလို
ၿမိဳ႕ ရဲ့ကေလးေတြကလည္းခ်စ္ ေတာ့သူမွာဆို
စာအုပ္ေတြမုန္႔ေတြ အျပည့္ပဲ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးကတျခားစနၵရားနဲတေယာတီးတာေတြသင္ေပးတယ္။
သူ႔အတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးတဲ့စနၵယား
နဲ႔တေယာလုပ္ရတယ္။
ဒိုရာတို႔ေက်ာင္းနဲ႔ ဘုရားေက်ာငး္နဲ႔က
မ်က္ေစာင္းထိုးေလးမွာ႐ွိတာ။
ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ နာရီစင္ေလးခ်က္ထိုးလို႔
ေက်ာငး္လႊတ္ခ်ိန္ဆို ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား ႏိုနိုကိုေခၚလာတယ္။
ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြ စာရြက္ေတြ ေရေဆးေတြယူလာတယ္။ႏိုႏိုကတေယာထိုးေနခ်ိန္
ဒိုရာကတိမ္ေတြၾကည့္ၿပီး ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။
တိမ္ကေလးေတြ ရယ္
ၿမိဳ့ေလးရဲ႕ နာရီစင္ ရယ္
ဘုရားေက်ာင္းရယ္
ေက်ာင္းျပန္လႊတ္တဲ့ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕
တေယာထိုးေနတဲ့ အိ္မ္မက္ဖမ္း ေကာင္တို႔ဟာ ဒိုရာရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေပၚမွာ။
ဒိုဒို
ေနြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြဆို သူငယ္ခ်င္းေတြမွာ မိဘေတြနဲ႔ေပ်ာ္စရာ။ၿပီးခဲ့တဲ့ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆယ္ရက္ဟာလည္း
ၿငီးေငြ႔ဆရာအတိျပီးျပန္တယ္။ေႏြရာသီေတြဆိုတစ္ေယာက္တည္း
ျဖတ္သန္းရတာမ်ားခဲ့တယ္။
အိမ္ဆိုတာ တစ္ေယာက္ထဲေနအေဆာက္အအံု
ႀကီးကိုရည္ၫႊန္းတယ္ထင္တာပဲ။ဒိုရာသိပ္ေတြးတယ္။အေတြးလြန္တာနဲ႔စိတ္ဓာတ္က်ျပန္ေရာ။
ည ညဆိုမအိပ္ႏိုင္တာလည္း
အေတြးေတြေၾကာင့္ထင္တာပဲ။
ညဘက္ေတြဆိုဒိုရာ၃နာရီေလာက္ထိအိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ဒိုရာ့သူငယ္ခ်င္းေတြဆို အံ့ျသၾကတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြက"သရဲျမဴ းခ်ိန္ေလ"။ငယ္ငယ္ကပံုျပင္ေတြထဲမယ္ ျကားဖူးခဲ့တာ။ဒိုရာကစကားသိပ္နည္းတယ္။
အတန္းထဲမွာလည္းစကားမေျပာျဖစ္တာမ်ားတယ္။တစ္ခါတစ္ခါဝမ္းနည္းစိတ္ေတြဟာ
မသိစိတ္ေတြထဲဝင္ၿပီးေႏွာက္ယွက္ေနတယ္လို႔ထင္တယ္။ည ညအိမ္မက္ေတြဟာ ေမွာ္ဆန္ၿပီးေက်ာက္စရာေကာင္းလြန္းတယ္။
ဒိုရာ အိမ္မက္ထဲမွာေလ အိမ္ႀကီး တစ္အိမ္အျမဲ
ပါတယ္။
အဲ႕ဒီအိမ္ႀကီးကအျပာေရာင္ရင့္ရင့္သုတ္ထားလို႔။
အိမ္ႀကီးရဲ႕ျခံဝင္းထဲမယ္အင္ၾကင္းပန္းနံ႔ေတြအျမဲ ရတယ္။အိမ္မက္ထဲမွာဆိုအိမ္ႀကီးထဲဝင္သြားရင္ေလ
ဒိုရာ တစ္ေယာက္ထဲပဲ။
အိမ္ႀကီးရဲ႕ ျပတင္းေပါက္ နားေရာက္ရင္
ဒိုရာေနာက္ဘက္လွည့္ၾကည့္မိတက္တယ္။အဲ့လိုအခ်ိန္မ်ားဆိုသိပ္ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္။
သစ္ပင္ေတြတံထားေတြနဲ႔ျခံစည္း႐ိုးအဂၤေတေတြ
အုတ္ခ်ပ္ေတြတေျဖးေျဖးကြာက် ကုန္တာ။
ေနာက္ျပန္လွည့္ဖို႔ လမ္းမ႐ွိေတာ့သလိုမိ်ဳး
ဒိုရာ အဲ့လိုအခ်ိန္မိ်ဳးဆို
႐ုတ္တရက္မ်ားအသက္ထြက္သြားမတက္ပဲ။
ျပီးရင္အိမ္ထဲဆက္သြားျဖစ္တယ္။
အိမ္ထဲမယ္ ဘယ္သူမွ႐ွိမေနဘူး။တစ္ခါတစ္ေလတေယာထိုးသံလိုလိုၾကားတယ္။အိမ္ေပၚထပ္တစ္ေနရာကိုဒိုရာအျမဲသြားျဖစ္တယ္။
ေလွကားထစ္ေတြစလွမ္းလိုက္တာနဲ႔နင္းမိတဲ့ေလွကားထစ္ေတြဟာတထစ္ၿပီးတစ္ထစ္ေပ်ာက္ကုန္တယ္။
ေလွကားတထစ္နင္းရင္အေနာက္ကတထစ္ေပ်ာက္သြားျပန္ေရာ။မဆံုးႏိုင္တဲ့ ေလွကားထစ္ေတြနင္းေနရတာပဲ။ေနာက္ဆံုးမွပဲအေပၚကိုေရာက္ရတယ္။ဒိုရာအခန္းေတြေလ်ွာက္သြားၾကည့္တယ္။အိမ္ရဲ႕ထြက္ေပါက္ကိုမေတြ႔ဘူး။အိမ္ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းဖို႔ရာ
ေလွကားထစ္ေတြကလည္းေပ်ာက္ကုန္ၿပီ။
ဒိုရာအခန္းတစ္ခုတည္းေျခလွမ္းမိလိုက္တာ လိုဏ္ေခါင္းလို အေပါက္ေလးထဲ က်သြားတယ္။႐ွည္လ်ားလိုက္တဲ့ လိႈဏ္ေခါင္း။ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေအာက္ဘက္ကိုမေရာက္ႏိုင္ဘူး။ေအာက္ဘက္ေရာက္ခါနီးအေပၚကို
ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ဒိုရာေပၚကို
အရိပ္ေတြတစ္ထပ္ႀကီးက်လာတာ။
အရိပ္ေတြဒိုရာ့ေပၚမေရာက္ေအာင္လိုဏ္းေခါင္းထဲမွာေရကူးသလို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အေ႐ွ႕ကိုေျပးေနမိတယ္။
ျပီးေတာ့ထြက္ေပါက္တစ္ခုေတြ႔လို႔ၾကည့္လိုက္မိေတာ့လမ္းကေလးခပ္ေသးေသးေတြ႔တယ္။လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ႕ေဘးႏွစ္ဖက္မွာမည္းညစ္ညစ္ေရေတြနဲ႔။ေရထဲကဂမုန္းပင္ေတြကလည္း
တစ္ခ်က္ခ်က္ထ ထရယ္တယ္။ေငးၾကည့္ေနမိတုန္းအေနာက္ကအရိပ္ေတြတစ္ထပ္ႀကီးဒိုရာ့ဆီေျပးလို႔လာ။အိမ္ရဲ႕ျခံစည္း႐ိုးေပါက္ကိုမလွမ္းမကမ္းမွာေတြ႔တယ္။ဒါေပမယ့္လမ္းေတြက႐ွည္လ်ားေနဆဲပဲ။ေျပးေလ႐ွည္လာေလေျပးေလ႐ွည္ေလနဲ႔
ဒိုရာေနာက္မွာလည္း အရိပ္ေတြကခပ္မ်ားမ်ား
ေနာက္ဆံုးျခံစည္း႐ိုးသာမႈန္ျပျပျဖစ္သြားတယ္။ဒိုရာအဲ့ျခံစည္း႐ိုးေလးဆီမေရာက္ခဲ့ဘူး။
အိမ္မက္မက္တိုင္းလည္းအဲ့အိမ္ေလးထဲကထြက္မလာခဲ့ဘူး။
မ်ားေသာအားျဖင့္ညေတြမွာအိမ္မက္မက္မွာဒိုရာေၾကာက္တယ္။အဲ့ဒါေၾကာင့္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မအိပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ခုလည္းသံုးနာရီထိုးေနၿပီ။ၿမိဳ႕ေလးကနာရီစင္ဟာ သံုးခ်က္ေပးတယ္။ဒိုရာအိပ္ဖို႔သင့္ပါၿပီ။
အျပင္ဘက္ၾကည့္ေတာ့ ေနခင္းဘက္မွာ ဆူညံေနတဲ့ၿမိဳ႕ေလးဟာတေခါေခါအိပ္ေမာက်လို႔။
ဓာတ္မီးတိုင္နားမွာ အရိပ္တစ္ခုျဖတ္သြားတယ္ထင္တယ္။ၿပီးေတာ့ေခါင္းမိုးေပၚေတြမွာလည္း
အရိပ္လိုမိ်ဴ းေတြ ေလ်ွာက္ေျပးေနတယ္။ မအိပ္တာၾကာေတာ့မ်က္စိေမွာက္တာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ေလ။အသံတစ္ခ်ိဳ႕လည္းၾကားရတယ္။ ညဘက္သူခိုးေတြေသာင္းက်န္းတာျဖစ္မယ္။
သူခိုးဆိုရင္ အိမ္နီးခ်င္းေတြကိုဝိူင္းကူဖမ္းေပး
ဖို႔တာဝန္႐ွိတယ္မို႔လား။
"ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔လည္းသူခိုးဖမ္းႏိုင္တယ္ဆိုတာျပရမယ္"။ဒိုရာေအာက္ထပ္ေျဖးေျဖးဆင္းၿပီး
ဓာတ္တိုင္ေလးနဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ လမ္းထိပ္နားက မုန္႔လွည္းေလးနားမွာ ဝင္ပုန္းေနမိတယ္။
ပုဂံျပားပ်ံလိုဝိုင္းဝိုင္း အရိပ္ႀကီးအနားက
ျဖတ္ပ်ံသြားသလိုခံစားရတယ္။
အဲ့ဒီအရိပ္ႀကီးကဒို႔ရာသူငယ္ခ်င္းႏိုႏိုတို႔အိမ္ထဲဝင္သြားတာသူငယ္ခ်င္းအိမ္အတြက္စိတ္ပူမိတာအမွန္ပဲ။
သူတို႔အိမ္နားမွာသရက္ပင္တစ္ပင္လည္း႐ွိေနတယ္။
သရင္ပင္ေပၚခက္ခက္ခဲခဲတက္ၿပီး
ႏိုရာတို႔အိမ္ရဲ႕ဖြင့္ထားတဲ့ျပတင္းေပါက္ကို
ၾကည့္လိုက္မိတဲ့အခါ။
မဲမဲ အရိပ္ႀကီးကိုေတြ႔ရတယ္။
မိုးေသာက္ၿပီမို႔ အလင္းေရာင္နည္းနည္း ဝင္လာေတာ့မွ ပီပီသ သျမင္ရတယ္။အစိမ္းေရာင္ႏုနဲ႔အျပာေဖ်ာ့ေရာင္စပ္ထားတဲ့
အေမႊးႏုေတြနဲ႔ အိမ္တစ္လံုးစာႀကီးမားတဲ့
သတၱဝါႀကီးဟာ တစ္ခုခုကိုစားေနတယ္။နိုရာ႔ဆီကခရမ္းလိုလိုအမဲလိုလို တစ္ခါတစ္ေလ
အနီေရာင္ေတြလည္းပါမယ္။အေငြ႔တန္းေလးေတြက သတၱဝါႀကီးဆီဦးတည္ၿပီးစီးဆင္းေနတယ္။
ညိဳညစ္ညစ္အေငြ႔တန္းေတြကိုစားေနတာမိ်ဳးေတြ႔ရတယ္။
ေၾကာက္တာနဲ႔အိမ္ဘက္လွည့္ေျပးဖို႔သစ္ပင္ေပၚကခုန္အခ်။ေျခေခ်ာ္ၿပီးလဲက် တယ္။ေျခက်င္းဝတ္နားမွာထိခိုက္သြားပံုရတယ္။အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတၱဝါႀကီးကဒိုရာ့ကို
လွမ္းဖမ္းလိုက္တယ္။
ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ဓာတ္တိုင္တစ္ခုၿပီးတစ္ခုသူေျပးလႊားေနတယ္။ နာရီစင္ရဲ႕လက္တံေတြကိုေတာင္
သူလွည့္သြားေသးတယ္။ၿပီးေတာ့ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕စာၾကည့္တိုက္နားကတစ္ခုခုလွမ္းယူလိုက္တယ္။ဘာလည္းေတာ့သတိမထားမိလိုက္ဘူး။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေျပးလႊားလို႔ ေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခုကိုသူခုန္ကူးလိုက္တယ္။
ျပီးေတာ့သစ္ပင္ခပ္ႀကီးႀကီးတစ္ပင္ရဲ႕
သစ္ကိုင္းတစ္ကုန္းကိုေျဖးေျဖးတြန္းလိုက္တဲ့အခါသစ္ပင္ပင္စည္ေနာက္မွာသစ္ကိုင္းတစ္ခုေပၚလို႔လာတယ္။
အဲ့ေတာ့မွ သူကဒိုရာ့ကို ေျမႀကီးေပၚခ်ေပးတယ္။အိမ္ထဲဝင္ဖို႔လည္း ဖိတ္ေခၚတယ္။
ကုလားထိုင္တစ္လံုး ပစ္ေပးတယ္။အဲ့ဒီကုလားထိုင္ကို ဒိုရာသိတယ္။အိမ္ေ႐ွ႕ကအေဒၚႀကီးမလိုခ်င္လို႔ပစ္ထားတဲ့အရာ။
သူကကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ေစခ်င္ပံုရတာနဲ႔
ထိုင္ေနရင္း သူ႔ကိုၾကည့္ေနမိတယ္။
"ဟယ္လို"ဒိုရာကပဲ စႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
သူကလွည့္ၾကည့္တယ္။
စာအုပ္စင္လိုအရာေပၚ မွာ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕စာၾကည့္တိုက္ကယူလာတဲ့စာအုပ္ကိုထည့္တယ္။
"မိုးျပာေရာင္နဲ႔ဝက္ဝံႀကီး႐ွင့္႐ွင့္နာမည္ဘယ္လိုေခၚလဲ"။
"ကြၽန္ေတာ္ဝက္ဝံမဟုတ္ပါဘူး။"
"အိမ္မက္ဖမ္းစားတဲ့သူေတြပါ"။
ုိ
ဒိုရာအသံထြက္ေအာ္မိ။
"ဝိုး !!အံ့ျသစရာေကာင္းလိုက္တာ
ႏိုရာ့ဆီက ႐ွင္စားေနတဲ့ အေငြ႔ေတြကအိမ္မက္ေတြေပါ့။"
"အင္း ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္ဖမ္းစားတာက အိမ္မက္ဆိုးေတြပါ"
"ဒါနဲ႔ မိဘေတြကေရာ"။
"သူတို႔ေတြ လူေတြသတ္လို႔ေသ သြားၾကၿပီေလ ေျပာရရင္ကြၽန္ေတာ့္မိ်ဳးဆက္မွာ
ကြၽန္ေတာ္ကေနာက္ဆံုးပဲ ဗ် ။ကြၽန္ေတာ့္မ််ိဳးဆက္ကသူေတြကမ်ားေသာအားျဖင့္အိမ္မက္ေကာင္းေတြသာမန္အိမ္မက္ေလးေတြပဲဖမ္းစားႏိုင္က်တယ္။ ပါရမီပါသူကသာအိမ္မက္ဆိုးေတြဖမ္းစားႏိုင္တယ္တဲ့။"
"ဒါနဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္ပါအံုး ဧည့္ခံစရာဆိုလို႔မိႈပြင့္ေလးေတြပဲ႐ွိတယ္"
ဒိုရာ့ကို မိႈပန္းကန္တစ္ပန္းကန္လွမ္းေပးတယ္။
"စာအုပ္စင္မွာ စာအုပ္ေတြလည္း စံုလို႔ပါလား
တို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ စာၾကည့္တို္္က္ပိုင္႐ွင္ေတာ့
စိတ္ညစ္မွာပဲ သူ႔စာအုပ္ေတြ ေပ်ာက္သြားတာ"
"အင္းဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္မဖတ္တက္ဘူး ႐ုပ္ပံုေလးေတြပဲၾကည့္ရတာ။"
"ဟဲ.အဲ့ဒါေတာ့မပူနဲ႔
ေလးတန္းေအာင္ၿပီး ငါးတန္းတက္မွာဆိုေတာ့
အေရးအဖတ္ေကာင္းေကာင္းသင္ေပးႏိုင္ပါတယ္။
ဒိုရာ့သာ ဆရာတင္လိုက္okသြားရမယ္။:"
(တကယ္ေတာ့ ႏိုရာက ဆရာလုပ္ရတာဝါသ
နာပါတယ္။သူဆရာလုပ္လြန္းလို႔ ၿမိဳ႕ကကေလးေတြဆိုသူ႔နားမကပ္ၾကေတာ့တာ)
"Ok ဆိုတာ ဘာလညး္ခင္ဗ်"
"ထားပါေနာက္ေတာ့ နင္သိသြားမွာေပါ့:"
"နာမည္အတိအက်မ႐ွိဘူးလားနင့္မွာ"
"ေပးခဲ့ဖူးတယ္ ထင္တယ္ ႏွစ္ေတြကလည္းၾကာ
ၿပီဆိုေတာ့မမွတ္မိေတာ့ဘူးေလ:"
ဒိုရာအိမ္ကအေမႊးပြဝက္ဝံ႐ုပ္ကိုသတိရတယ္။
အေမႊးပြဝက္ဝံကို"ႏိုႏို"လို႔နာမည္ေပးထားတာ။
ခုအိမ္မက္စားေကာင္ကလည္းအေမႊးပြဝက္ဝံ႐ုပ္နဲ႔တူတယ္။
"ႏိုႏို"လို႔ပဲေခၚေတာ့မယ္ ရတယ္မို႔လား"
"ဒါနဲ႔ ဒိုရာကို ဘာလို႔ဖမ္းလာတာလဲ"
"ဒိုရာျမင္သြားတယ္ေလ ေလ်ွာက္ေျပာလိုက္ရင္
တစ္ၿမိဳ႕လံုးသိကုန္လိမ့္မယ္ အဘိုးလည္းအဲ့
သည္လိုေၾကာင့္လူေတြသိၿပီးအသက္ဆံုး႐ွံုးရတာ"
"ဒိုရာစာဖတ္လိုက္အံုးမယ္ေနာက္ေန႔မွပဲစာဖတ္နည္းသင္ေပးမယ္ေလ"။
ဒိုရာစာဖတ္ရင္းမ်က္လံုးေတြေလးလံလာတယ္။
မိႈေတြေၾကာင့္ေနာက္ေတာ့ဒိုရာအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
နိွုးလာေတာ့စာအုပ္စင္အေနာက္ကအခန္းထဲမယ္ အေရာင္ေတြလင္းေနတယ္။မီးအိမ္ေတြလည္းလင္းလို႔
ႏိုႏိုပါးစပ္ကေန အျဖဴ ေငြ႔ေတြ ေရေငြ႔ေတြလို
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထြက္ လို႔လာတယ္။
ၿပီးေတာ့ အေ႐ွ႕ကခပ္ခြၽန္ခြၽန္အရာဝထၳဳထဲ
ဝင္သြားတယ္။ခပ္ခြၽန္ခြၽန္အရာထဲမွာ အေငြ႔ေတြတေဝါေဝါလည္လို႔ အျဖဴ ခပ္ပါးပါးအလႊာခ်ပ္ေလးေတြထြက္လာတယ္။
ျပီးေတာ့သတိထားမိတာ ႏိုႏိုပံုျပင္ေျပာေနတယ္။
အဲ့ဒီအျဖဴ ေရာင္အခ်ပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီး ၊ႏို႔ႏို႔ရဲ႕ ဘိုးေဘးေတြေျပာခဲ့ၾကတဲ့ ပံုျပင္ေတြထင္တယ္။
ေ႐ွးဆန္လြန္းၿပီးေမွာ္ဆန္လွပလို႔ေနတယ္။
ဒိုရာကိုသူသတိထားမိသြားေတာ့ပံုျပင္ေျပာေနတာရပ္လိုက္တယ္။
"အဲ့ဒါဘယ္လိုမိ်ဳး အလုပ္လဲ"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္မက္ဖမ္းစားေကာင္ေတြက
အိမ္မက္ဆိုးေတြအစာေခ်ၿပီးတဲ့အခါမွာ လွပတဲ့ အိမ္မက္ေတြျပန္ထြက္ေလ့႐ွိတယ္။"
"ကြၽန္ေတာ္တို႔အလို႐ွိတဲ့အခ်ိန္လက္ဖဝါးေလး
ေတြဆန္႔တန္းလိုက္ရင္ လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြ
အလို႐ွိတဲ့သူဆီပို႔လို႔ရၿပီ။"
"ဖမ္းစားတဲ့သူဟာ စိတ္ထားေကာင္းေလ အိမ္မက္ေတြလွေလေလပဲ။ဒါေပမယ့္ကြၽန္ေတာ့္
အိမ္မက္ေတြပိုလွေစခ်င္တယ္"။
"ကြၽန္ေတာ့္ဆီကအိမ္မက္ေတြထြက္လာတဲ့အခါ
အိမ္မက္အေငြ႔တန္းေတြက အိမ္မက္ႀကိပ္စက္ထဲထည့္ၿပီး
အျပားလိုက္ႀကိတ္တယ္။
အဲ့ဒီအခါ အိမ္မက္ေတြႏူးညံသြားေရာ။
ပိုႏူးညံေအာင္ နံေဘးကေန
လွပတဲ့ပံုျပင္ေတြေျပာေပးတယ္။
"ကြၽန္မရဲ႕အိမ္မက္္ဆိုးေတြေရာဖမ္းစားလို႔မရဘူးလား"
"ကြၽန္ေတာ္သိပါတယ္ ဒိုရာရဲ႕ အိမ္မက္ေတြက
ေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္လို႔ခံစားလိုက္ရတယ္"။
"အခ်ိန္ရတဲ့အခါ ဒိုရာအိမ္မက္ေတြလည္းေျပာင္းေပးပါ့မယ္။
ကြၽန္ေတာ္ကိုလညး္စာသင္ေပးပါ
လူေတြအတြက္ ပံုျပင္လွလွေလးေတြေျပာႏိုင္ေအာင္လို႔:"
ဒိုရာအံျသမိျပန္တယ္။
လူေတြဟာ ကိုယ့္အက်ိဳးအတြက္ ဦးစားေပး
စာဖတ္က်တာမ်ားတယ္။အိမ္မက္ဖမ္းေကာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕
စိတ္ႏွလံုး ႏူးညံ့လွပမႈကို ေတြ႔ရျခင္းပါပဲ။
"ႏွစ္ရက္ေလာက္ အိမ္မက္ႀကိတ္စက္ထဲထည့္
ခုလိုပံုျပင္ေတြေျပာလိုက္ရင္ လွပတဲ့အိမ္မက္အလွေတြရလာေရာ တစ္ခ်ိဳ႕ကပန္းႏုေရာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ကအျပာႏုေရာင္ေလးေတြ။
အဲ့ဒါေလးေတြပုလင္းထဲထည့္ၿပီး
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အခါမွ ေျဖးေျဖးထုတ္
ေရေငြ႔႐ိုက္ၿပီးလႊတ္လိုက္ရတယ္။"
ေနာက္ေန႔မ်ားမွာ ႏိုႏို႔ကိုစာသင္ေပးျဖစ္တယ္။
အိ္မ္ကေက်ာက္သင္ပုန္းတို႔ ခဲဖ်က္တို႔ယူလာၿပီး
တကယ္ေတာ့အိမ္လည္းမျပန္ခ်င္ေသးတာနဲ႔
ႏိုႏိုအိမ္မွာ ေသာင္တင္ေနရတာ။
မုန္႔ေတြလည္း ယူလာျဖစ္တယ္။
။ႏိုႏိုကေပါင္မုန္႔ေတြ ေကာ္ဖီထဲတို႔ၿပီး
အငမ္းမရ စားေနတယ္။
ခက္တာကသူကအစားႀကီးတယ္။
႐ွိသမ်ွမုန္႔ေတြ အကုန္ကန္သြားေရာ။
ႏိုနိုကဥာဏ္လည္းေကာင္းတယ္။ဒီေန႔သင္လိုက္သမ်ွေတြ ေနာက္ေန႔ေတြဆို ထပ္မွတ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။
ညဘက္ေတြဆို ႏွစ္ေယာက္ၿမိဳ႕ထဲ တိတ္တိတ္ေလးသြားလို႔ အိမ္မက္ပုလင္းေတြယူ
ႏိုႏိုကအိ္မ္မက္ဆိုးေတြ စားလိုက္ၿပီး လွပတဲ့အိမ္မက္ေတြ ပုလင္းထဲကေရေငြ႔႐ိုက္ၿပီး
ျပန္လႊတ္ေပးလို္က္တယ္။
လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့အိမ္မက္ေတြရသြားတဲ့လူေတြကတေျဖးေျဖးျပံဳးလာတယ္။တစ္ေန႔ကိုဆယ္ေရာက္ေလာက္ေတာ့
အိမ္မက္ေတြထည့္ေပးျဖစ္တယ္
။ႏိုႏိုကပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ေနရာမွာဒိုရာထက္ပါရမီပါတယ္။သူပန္းခ်ီေလးေတြ ကသိပ္လွတာပဲ။အေရာင္ေတြစိမ္းစိုလို႔ေလ။ႏိုႏို႔အတြက္အိမ္ကေစာင္ေတြအမ်ားႀကီးဆက္ၿပီး
တစ္ထည္ခ်ဳုပ္ရေသးတယ္။မိုးရာသီဆိုသူ႔မွာေစာင္မ႐ွိဘူး။
အခုဆို ႏိုႏိုစာဖတ္အားလည္းေကာင္းလာခဲ့ၿပီ။
မိုးရာသီေရာက္ၿပီဆိုေတာ့မၾကာခင္ေက်ာင္းေတြ
ျပန္ဖြင့္ေတာ့မယ္။ဒိုရာလည္းေက်ာင္းတက္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့
မူလအိ္မ္ကိုျပန္သြားရေတာ့မယ္။
"ေပါင္မုန္႔ေတြနဲ႔ပံုျပင္စာအုပ္ေလးေတြဝယ္ေပးခဲ့တယ္။ႏႈတ္ဆက္တယ္ေနာ္ သူငယ္ခ်င္း
ေနာက္မ်ားမွပဲ ေတြ႔ေတာ့မယ္။"
မိုးရာသီဆိုဒိုရာေက်ာင္းျပန္တက္ရေပမယ့္လည္းမေပ်ာ္ဘူး။
"ပ်င္းေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႔ ႏိုႏိုတို႔ေနရာက
ေဝးေတာ့ လြယ္လြယ္နဲ႔မေရာက္ႏိုင္ဘူးေလ"
စေန တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ဒိုရာေစာင့္ေနရတယ္။ဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ေလးဘက္ကို
အိမ္မက္ေကာငး္ေတြ ေပးၿပီးၿပီဆိုတဲ့ တျခားေနရာေတြအိမ္မက္ေတြသြားေပးေနတယ္ထင္တာပဲ။
တစ္ညမွာဒိုရာအသံတစ္ခ်ိဳ႕ၾကားရတာနဲ
႔ထၾကည့္မိေတာ့လူတစ္ေယာက္နဲ႔
တယိမ္းတယိုင္ေလ်ွာက္လာတဲ့လူေတြေတြ႔ရတယ္။
မီးတိုင္ေအာက္ဘက္ကျဖတ္သြားတဲ့အခါမွ
ေတြ႔လိုက္ရတာက ဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ နာမည္ႀကီး ေမွာ္ဆရာျဖစ္လို႔ေနတယ္
သူ႔ေဘးနားကလူေတြကိုတစ္ေနရာမွာျမင္ဖူးေနတယ္။
ေနာက္မွစဥ္းစား
မိတာကဒိုရာတို႔ၿမိဳ႕ကေသၿပီးသားလူေတြ။ေသၿပီးသားလူေတြကိုအသက္သြင္းလာတာဟာ
ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔လို႔မထင္ဘူး။
မလွမး္မကမ္းမွာႏိုႏိူကိုေတြ႔ရတယ္။
ထူးဆန္းတဲ့အေျခအေနကိုသူလည္းသတိထားမိတယ္ထင္တယ္။
အစက တစ္အိမ္စီဝင္ၿပီးအသိေပးဖို႔ပဲ။
ေမွာိဆရာတို႔ကိုလြတ္သြားမွာလည္းစိုးတယ္။
႐ုတ္တရကႏုိႏိုကစူးစူးဝါးဝါးထေအာ္လိုက္တယ္။
တစ္ၿမိဳ႕လံုးကလူေတြႏိုးလာၾကၿပီး ေမွာ္ဆရာနဲ႔
သူ႔လူေတြကိုဖမး္လိုက္တယ္။ႏိုႏို႔ကိုလညး္ဖမ္းလိုက္တယ္။
အက်ိဳးအေၾကာင္း႐ွင္းျပလိုက္မွ ၿမိဳကလူေတြက
ႏိုႏိုကိုလႊတ္ေပးတယ္။ေက်းဇူးလည္းတင္ၾကတယ္။
ေမွာ္ဆရာကၿမိဳ႕စြန္ကသူေဠးတစ္ေယာက္အိမ္ကိုဓားျပတိုက္ဖို႔ၾကံစည္ေနတာ။"
"ျမိဳ႕ထဲကလူေတြကစည္းလံုးၾကတာနဲပဲလူေသေတြနဲ႔ဓားျပတိုက္ဖို႔ ၾကဲစည္ခဲ့တာျဖစ္မယ္။"
ႏိုိႏုိကို ေက်းဇူးတင္ၾကတယ္။
ဓားျပဝိုင္းဖမ္းေပးခဲတ့ဲ့အျပင္လွပတဲ့ အိမ္မက္ေတြလိုက္ထည့္ေပးတဲ့အတြက္ေရာပဲ။
ႏိုႏိုကိုလူတိုင္းကသူတို႔အိမ္ေတြမွာေနေစခ်င္ၾကတယ္။ဒါေပမယ့္ ႏိုႏိုကအေကာင္ျကီးေလေတာ့ အိမ္ေတြနဲ႔ မဆန္႔ဘူးေလ။
ႏိုိုႏိုကို ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးကေခၚထား
လိုက္တယ္။
အရင္ကဆို
တစ္ေယာက္တည္းအထီးက်န္ေနတဲ့ႏိုႏို
ကေလးေတြနဲ ႔ခုဆိုအလုပ္မအားေတာ့။
အိမ္မက္ကိုလွလွေလးေတြေပးဖို႔
မုန္႔ေတြလညး္လာဝယ္ေကြၽးက်တယ္။ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကလည္းခ်စ္သလို
ၿမိဳ႕ ရဲ့ကေလးေတြကလည္းခ်စ္ ေတာ့သူမွာဆို
စာအုပ္ေတြမုန္႔ေတြ အျပည့္ပဲ။
ဘုန္းေတာ္ႀကီးကတျခားစနၵရားနဲတေယာတီးတာေတြသင္ေပးတယ္။
သူ႔အတြက္ေတာ္ေတာ္ေလးႀကီးတဲ့စနၵယား
နဲ႔တေယာလုပ္ရတယ္။
ဒိုရာတို႔ေက်ာင္းနဲ႔ ဘုရားေက်ာငး္နဲ႔က
မ်က္ေစာင္းထိုးေလးမွာ႐ွိတာ။
ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ နာရီစင္ေလးခ်က္ထိုးလို႔
ေက်ာငး္လႊတ္ခ်ိန္ဆို ဘုရားေက်ာင္းကိုသြား ႏိုနိုကိုေခၚလာတယ္။
ေကာ္ဖီခြက္ေလးေတြ စာရြက္ေတြ ေရေဆးေတြယူလာတယ္။ႏိုႏိုကတေယာထိုးေနခ်ိန္
ဒိုရာကတိမ္ေတြၾကည့္ၿပီး ပန္းခ်ီဆြဲတယ္။
တိမ္ကေလးေတြ ရယ္
ၿမိဳ့ေလးရဲ႕ နာရီစင္ ရယ္
ဘုရားေက်ာင္းရယ္
ေက်ာင္းျပန္လႊတ္တဲ့ကေလးတစ္ခ်ိဳ႕
တေယာထိုးေနတဲ့ အိ္မ္မက္ဖမ္း ေကာင္တို႔ဟာ ဒိုရာရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေပၚမွာ။
ဒိုဒို
Comments
Post a Comment