ကြၽန္းဗီဒိုႏွင့္ အခန္းငယ္မ်ား

တစ္မနက္ ကြၽန္မ အိပ္ယာကႏိုးထလာတဲ့အခါ
ကြၽန္မဟာ ေျကြ႐ုပ္တစ္႐ုပ္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
မွန္ဗီဒိုေ႐ွ႕ကမွန္မွာ ၾကည့္မိတဲ့အခါ ေႂကြ႐ုပ္
မေလးဟာကြၽန္မရဲ႕ မူလ႐ုပ္သြင္နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေနတာ ေတြ႔ရတယ္။အဝတ္အစားကေတာ့ကြၽန္မဝတ္စားပံုနဲ ႔မတူဘူး။မွန္ထဲကကြၽန္မဟာ
ဖဲႀကိဳးျပာကို စည္းလို႔ သိုးေမႊးျဖဴ နဲ႔ ပိုးျပာ
ေရာင္ဂါဝန္ပိုးမွာ ဇာအၿမိတ္စြန္း ကေလးေတြ
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ကပ္ထားပါတယ္။ကြၽန္မကို
ထည့္သိမ္းထားတဲ့ ပလက္စတစ္ဘူး ေလးထဲ
ကႀကိဳးစားထြက္ၾကည့္ရပါတယ္။ အခုမွပဲ
ကြၽန္မဟာအသက္႐ွဴ ဝရပါတာ့တယ္။

အေ႐ွ႕မွာ ပိတ္ေလွာင္ထားတဲ့ ဗီဒိုနံရံေတြ
သံုးထပ္သားျပားလိုပ်ဥ္ခ်ပ္ေတြလည္း႐ွိေနပါ
ေသးတယ္။အေ႐ွ႕ေပါက္ကထြက္လို႔မရတဲ့အခါ
အျခားအေပါက္ကေလးမ်ား႐ွိလို႐ွိျငား႐ွာၾကည့္ပါတယ္။

႐ုတ္တရက္ကြၽန္မအသံတစ္ခ်ိဳ႕ၾကားရတယ္။ငိုသံေတြ..လက္ခုပ္တီးသံတစ္ခ်ိဳ႕ေရာပဲ။ အသံေတြဟာကြၽန္မ ရပ္ေနတဲ့
လိုက္ကာအနီေလးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ကပါ။လိုက္ကာကိုဟလိုက္ၿပီး ကြၽန္မဝင္ သြားမိေတာ့ စတိတ္စင္တစ္ခုကို ေတြ႔ရတယ္။စင္ေပၚမွာ ေခါင္းဆယ္လံုးပံုစံအစြယ္နဲ႔ တစ္ေယာက္ကိုေတြ႔
တယ္။သူ႔ေဘးမွာ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္မေလး
တစ္ေယာက္လည္း႐ွိေနတယ္။ငယ္ငယ္က
ကြၽန္မတို႔ ၾကည့္ဖူးခဲ့တဲ့မယ္သီတာရာမဒသ
ျပဇာတ္ပဲကြၽန္မလည္း ၾကည့္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔
ဆက္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။

ကြၽန္မကို"ကိုပစ္တိုင္းေထာင္"လို႔႔သူ႔ကိုသူေျပာတဲ့ ပစ္တိုင္းေထာင္အ႐ုပ္ႀကီးက အေ႐ွ႕ထိုင္ခံုမွာ
ေနရာေပးတယ္။ ေ႐ွ႕ဆံုးတန္းမွာထိုင္ေနၾက
တာဟာ ႏိုင္​ငံျခားအ႐ုပ္ေတြပဲ မင္းသားေလး
ကိုလည္းေတြ႔တယ္။Poohနဲ႔ က်ား႐ုပ္ေတြေရာပဲ Disney အ႐ုပ္ေတြက oscarပြဲသြားၾကလို႔တဲ့ မလာၾကဘူး။

အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ပစ္တိုင္းေထာင္႐ုပ္ရယ္
 ဖိုးဝ႐ုပ္ရယ္ ထိုင္ေနၾကတယ္။ဇီးကြက္႐ုပ္ႀကီးေ
 ေရာပဲ။သူတို႔သံုးေယာက္ကမ်က္စိမႈန္ေနၾက
ေတာ့အေ႐ွ႕မွာထိုင္လည္းမ်က္စိစူးေတာ့မျမင္ရေတာ့တစ္ခုန္ေက်ာ္ ေျပာင္းထိုင္ၾကရတာ။

ေဇာ္ဂ်ီကေတာ့ေ႐ွာက္သီးေဆးျပားေတြလိုက္ေဝေနတယ္။ေနာက္ေတာ့သူကရမယ့္အပိုင္းကို ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္။
မင္းသားေလးကိုၾကည့္ရတာေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုမ႐ွိဘူး။က်န္တဲ့အ႐ုပ္ေတြ ကေတာ့ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါရဲ႕။ Poohဆိုရင္ အလကားရတဲ့.ပ်ားရည္အိုးတစ္လံုး
နဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနေလရဲ႕။

Upကားထဲ ကအဘိုးနဲ႔ အဘြားဟာ တစ္
ေယာက္ပခံုးေပၚတစ္ေယာက္မွီၿပီးၾကည္ႏူးေနေလရဲ႕။ ခိုရာလိုင္းနဲ႔ဝိုင္ဘီကို လည္းေတြ႔တယ္။
ေပါက္ေပါက္ဆုပ္ေတြစားေနၾကတာ။ဦးေလးတြက္ပီနဲ႔ဦးဗိုက္ကေလးမိသားစုလည္းေတြ႔တယ္။

ဦးဗိုက္ကေလးကမသိုးထမင္းကိုေထာင္းၿပီးလုပ္ထားတဲ့ ဦးထုပ္ေလးေတြေဝေပးေနတယ္။
အဲ့ဒီဦးထုပ္ကေလးေတြဟာ ေတာ္တန္ရံုမသိုးေတာ့ဘူးတဲ့။ကြၽန္မ တစ္ဖဲ့ ကိုက္စားၾကည့္တဲ့အခါအရသာ႐ွိတာေတြ႔ရတယ္။

ဦးေလးေဇာ္ဂ်ီကကြၽန္မကိုဇာတ္စင္ရဲ႕အေနာက္ဘက္သြားဖို႔ ေျပာတယ္။
ကြၽၽန္မရဲ႕ေၾကြ႐ုပ္မေလး ဟာ အရင္ကမ်က္လွည့္ အဖြဲ႔ကလို္႔သိရတယ္။ကြၽန္မလည္းဟန္မပ်က္
ေခါင္းညိမ့္လိုက္ၿပီးဦးထုပ္ေလးကိုင္လို႔ ဇာတ္စင္
ေနာက္ဝင္သြားမိတယ္။
မ်က္လွည့္မွာ ကြၽန္မပါဝင္ရမည့္ အခန္းက အဓိကက်တယ္။ကြၽန္မဟာေခါင္းတစ္ခုမွာ
လွဲေလ်ာင္းေနရမယ္ျကိဳးေတြတုတ္ထားၾကမယ္။
အေပၚကေန ဓားတစ္ေခ်ာင္း တေျဖးေျဖးခ်င္း
က်လာတဲ့အခါႀကိဳးကိုျဖည္ၿပီးေအာက္ဘက္က
အံဝွက္ကိုေရာက္ေအာင္သြားရမွာျဖစ္တယ္။
"ကြၽန္မလုပ္ႏိုင္မယ္လို႔မထင္ဘူး"လို႔ေျပာလိုက္တဲ့အခါဇာတ္စင္ေနာက္ကသူတို႔ရဲ႕မ်က္ႏွာေတြဟာ တေျဖးေျဖး မာထန္လာတယ။
သူတို႔ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာ အေရာင္အေသြးကေျပာင္းလည္းလာသလိုပဲ။ကြၽန္မပိုလို ႔ေၾကာက္လန္႔လာခဲ့ပါတယ္။
သူတို႔ဟာ ကြၽန္မကို အတင္းႀကိဳးတုပ္ၿပီး ေခါင္းထဲထည့္ေတာ့မယ့္ ပံုေပၚတယ္။
သန္႔စင္ခန္းသြားမယ္လို ႔အေၾကာင္းျပရင္းအျခား တစ္ေနရာက ေျပးထြက္လာခဲ့မိတယ္။
လိုက္ကာတစ္ခုေတြ႔ျပန္တယ္။လိုက္ကာကို
ေျဖးညင္းစြာလွန္မိေတာ့ပင္လယ္ျပာကိုေတြ႔တယ္။ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြအစီအရီနဲ႔
ပထမအခန္းကိုျပန္ၾကည့္မိတဲ့အခါအုတ္နံရံတစ္ခုကိုပဲေတြ႔ရေတာ့တယ္။ခပ္ေဝးေဝး မႈန္ျပျပေ နရာမွာ လိုက္ကာ အနီေလးကိုေတြ႔ရတယ္။

ကြၽန္မေနာက္တစ္ခါထပ္သြားရမယ့္အခန္း
ျဖစ္လိမ့္မယ္ထင္တယ္။ေလွတစ္စီး တစ္ေလ႐ွိမလားလို႔ကြၽန္မ႐ွာၾကည့္မိတယ္။႐ွာေနရင္းေလွတစ္စီးကကြၽန္မနားေရာက္လာတယ္။ျမန္ဆန္လြန္းေတာ့
အံျသမိတာအမွန္ပါပဲ။ေလွထိုးသားနွစ္ေယာက္ဟာေအးလို႔ထင္ပါရဲ႕။
ဝတ္ရံုနက္ေတြနဲ႔သူတို႔ဟာ ႔ေလွေလွာ္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ကြၽမ္းက်င္ၾကတယ္။
ပင္လယ္ျပင္ရဲ႕အလယ္ေလာက္ေရာက္တဲ့အခါသူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးႏွစ္ခုကို သတိထားမိတယ္။သူတို႔လက္ထဲကမီးအိမ္ေလးကိုေရာပဲသူတို္႔ႏွစ္ေယာက္ဟာကြၽန္မဘက္ကိုတစ္ေခါက္လွည့္ၾကည့္ၿပီးမ်က္ႏွာဖံုးခြၽတ္ျပတဲ့အခါ အ႐ိုးေခါင္းမ်က္ႏွာ
ေတြကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။အဲ့ဒီေနာက္မွာ
သူတို႔ရဲ႕ခနၶာကိုယ္ဟာအ႐ိုးေျခာက္ေတြေဆြးသလိုယိုယြင္းပ်က္စီးသြားေတာ့တယ္။ ေရျပင္တစ္ခုလံုးဟာခရမ္းေရာင္ေရျပင္က်ယ္
့ျဖစ္သြားၿပီးလာဗန္ဒါပန္းတစ္ခ်ိဳ႕လည္းေရေပၚမွာေမ်ာေနၾကတယ္။ေကာင္းကင္မွာလည္း
မႈိင္းညိဳ႕လို႔မိုးရြာေတာ့မယ္ပံုပါပဲ။

ေလွကို ျမနိျမန္ေလွာ္ခပ္ရင္း လိုက္ကာေလးအနားကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။
လိုက္ကာေလး ဟလိုက္တဲ့အခါမွာ ပထဆံုးေတြ႔လိုက္ရတာကအစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္
ႀကီးပဲ။ရဲတိုက္ေတြပန္းေတြတံျမက္စည္းပ်ံေတြ
ေလမွာဝဲလို ႔အဘြားအိုတစ္ေယာက္ဟာ ကြၽန္မကို္ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္တယ္။
စာေျခာက္႐ုပ္နဲ႔ျခေသၤတစ္ေကာင္လည္းေတြ႔တယ္။

ကြၽန္မအခုေရာက္ေနတဲ့ေနရာကို
မွန္းစမိလိုက္တယ္။

ကြၽန္မအခုေရာက္ေနတာ"အံျသဖြယ္ရာေမွာ္ဆရာေအာ့ဇ္ပါ"ဒါေပမယ့္ ကြၽန္မကိုဘယ္သူကမွ
မကူညီဘူး။စုန္းအဘြားအို တစ္ခ်ိဳ႕က
ကြၽန္မကိုဖမ္းဆီးေတာ့မယ့္ပံုေပၚပါပဲ။
အေရးထဲမွာ ဗိုက္ကဆာေနေသးတယ္။
ကြၽန္မဦးထုပ္ေလးကိုစမ္းမိတယ္။မသိုးထမင္း ဦးထုပ္မဟုတ္ေတာ့ပဲ ထိပ္အခြၽန္ဦးထုပ္ကေလး
ျဖစ္ေနတာေတြ႔တယ္။
ကြၽန္မလည္းပံုျပင္ထဲကအတိုင္း ဦးထုပ္နဲ႔.
ေမ်ာက္ပ်ံေတြေခၚၾကည့္တယ္။

သူတို႔တကယ္ေရာက္လာၾကတယ္။

ျပီးေတာ့ကြၽန္မကိုေဘးလြတ္ရာကိုေခၚသြားၾကတယ္။

ေနာက္တစ္ေနရာကေတာ့
အေတာ္ေလးလွတယ္။ေနရာတိုင္းနီးပါး
စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔သစ္သီးေတြလည္းေပါတယ္။
ေရကလည္းေအးျမၿပီးၾကည္လင္ေနတာပဲ။
ကြၽန္မဒီေနရာေလးမွာဆိုေနဖို ႔အဆင္ေျပမယ္
ထင္တယ္။မဟုတ္ရင္ေတာ့တစ္ရက္ေလာက္
့ျဖစ္ျဖစ္အျခားတစ္ေနရာမသြားပဲနဲ႔ေနမယ္လို႔
ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။သစ္လံုးတံထားေလးနဲ႔ သစ္သားအိမ္ေလးတစ္လံုး ကြၽန္မလူ႔ဘဝတံုးက သိပ္.ေနခ်င္ခဲ့တဲ့သစ္သားအိမ္ပံုစံပါပဲ။
စိတ္ဝင္စားစရာေတြလည္း ေတြ႔တယ္။
သမင္ဦးေခါင္းတစ္ခု ခ်ိတ္ဆြဲထားတယ္။
ကြၽန္မအခုေရာက္ေနတဲ့ မုဆိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕
အိ္မ္ေလးျဖစ္ လိမ္မယ္။။ေဘးနားမွာ
မီးခိုးေခါင္းတိုင္နဲ႔တည္ထားတဲ့.ေကာ္ဖီေလးကေမႊးလိုက္တာစာအုပ္ေလးေတြလည္း စားပြဲေပၚမွာ အက်အနစီလို႔အိမ္႐ွင္ကိုမေတြ႔တာနဲ ႔ခံုေလးတစ္.ခုေပၚထိုင္ေနမိတယ္။

႐ုတ္တရက္တံခါးဝကေျခသံၾကားရတယ္။
အိမ္႐ွင္ျပန္လာၿပီ ထင္ပါတယ္။
အိမ္႐ွင္အနားေရာက္လာတဲ့အခါ ကြၽန္မ စြန္႔အသြားမိတယ္။သူဟာအနက္ေရာင္
ဝတ္စံု႐ွည္ႀကီးဝတ္လို႔႔မ်က္ႏွာမွာလည္း
သမင္ဦးေခါင္းနဲ႔ ကြၽန္မအေ႐ွ႕မွာေတြ႔ခဲ့တဲ့
ေလွသမားႏွစ္ေယာက္ကို သတိရလာတယ္ေၾကာက္တာနဲ႔ပဲ။
အိမ္ရဲ့အေ႐ွ႕ေပါက္ကေနေျပးထြက္လာခဲ့တယ္။
သူကေတာ့ေအးေအးေဆးေဆးက်န္ခဲ့ပါတယ္။
ထူးဆန္းတာက အိမ္ရဲ႕အေ႐ွ႕ေပါက္က အထြက္အေနာက္ေပါက္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီး
အိမ္ထဲျပန္ေရာက္လာခဲ့တာပဲ။

ကြၽန္မအေနာက္ေပါက္ကေျပး
ပးထြက္ၾကည့္ေတာ့လည္း အလားတူပဲ။
အေ႐ွ႕ေပါက္ကအိမ္ထဲျပန္ေရာက္လာရတယ္။

ကြ်န္မေျကာင္ေငးၿပီးရပ္ၾကည့္ေနမိတံုး
ဝတ္ရံုနတ္ကကြၽန္မေ႐ွ႕ကိုတေျဖးေျဖးတိုးလာတယ္။
ကြ်ၽန္မအာေခါင္ခ်စ္ေအာ္မိတယ္။

ေဘးအိမ္ကလူေတြေတာင္ကြၽန္မရဲ႕ေအာ္သံႀကီးေၾကာင္႔ လန္႔ႏိုးလာၾကရတယ္။

ကြၽန္မအိမ္မက္မက္ေနခဲ့တာေပါ့။

ကြၽန္မအိပ္ယာနံေဘးမွာေတာ့ကြၽန္းဗီဒိုတစ္လံုးဟာထီးထီးမားမား႐ွိေနခဲ့ပါတယ္။

အိမ္နီးခ်ဳင္းကမာၻေတြဟာကြၽန္မတို႔နံေဘးမွာ
အမွန္တကယ္ပဲ႐ွိေနခဲ့တာလား။

ဒိိုဒို