မယ္ဘီစကစ္ႏွင့္ မုန္႔တိုင္းျပည္
(တကယ္ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္က စားေသာက္တဲ့
ေနရာမွာ မေလ်ွာ့ေသာဇြဲ နဲ႔စားေနတာက
ကိုယ့္အစ္မနဲ႔ သြားဆင္တယ္ တစ္ေန႔ေန႔
စားေသာက္ေနတာေတြ႔ရလို႔ ေရးမိတာလား
မဆိုႏိုင္ဘူး😝😁အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ဖတ္ေပါ့အစ္မရယ္😁)
တစ္ခါတံုးက မုန္႔တိုင္းျပည္မွာ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ႐ွိသတဲ့။သူတို႔ရဲ႕ မုန္႔တိုင္းျပည္ႀကီးက အေတာ္ေလးလည္း ႀကီးမားသလို ဘုရင့္အာဏာစက္ဟာ လည္းႀကီးမားတယ္။
မနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္တဲ့အခါ
တိုင္းျပည္ရဲ႕အေ႐ွ႕ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေရႊဝါေရာင္ေနမင္း နဲ႔အတူ ႀကီးမားလွတဲ့ ေပါင္မုန္႔အေဆာင္အအံုေတြ ႐ွိတယ္။ ေပါင္မုန္႔ဖိုႀကီးေတြဆိုရင္ လူေနအိမ္ေတြရဲ႕ သံုးဆေလာက္ကို ႀကီးမားသတဲ့ေလ။
ေပါင္မုန္႔ေတြဆိုရင္ေရႊဝါေရာင္ဖိတိဖိတ္ေတာင္ၿပီးအနံ့ကလည္းထူးကဲစြာ ေမႊးႀကိဳင္လို႔
စားခ်င္စဖြယ္ပဲတဲ့။ၿမိဳ႕ရဲ႕နာရီစင္တစ္ခုလံုးဟာ
ေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ပဲ ေဆာက္ထားၾကတယ္။
ေခတ္အဆက္ဆက္ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္အမိ်ဳးအစားမိ်ဳးစံုကို ေခ်ာကလက္ျပတိုက္မွာျပသထားၾကတာေပါ့။
သူတိုု႔တိုင္းျပည္ေလးရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ မပူလြန္းမေအးလြန္းတဲ့အတြက္ေခ်ာကလက္ေတြေရခဲမုန္႔ေတြဟာအရည္မေပ်ာ္ၾကဘူးတဲ့။
တံထားေလးေတြခံုတန္း႐ွည္ေလးေတြကိုေတာ့သၾကားလံုးေလးေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ၾကတယ္။မုန္႔တိုင္းျပည္ေပမယ့္လည္း
သန္႔႐ွင္းလြန္းတာေၾကာင့္ပိုးမွက္ယင္ေကာင္ေတြမ႐ွိဘူးေပါ့။အဲ့သည္လို သာယာဝေျပာလွတဲ့ တိုင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ဘုရင္ကေတာ့ ေမာက္မာသတဲ့။ေရြနန္းေတာ္နဲ႔မနီးမေဝးမွာ
ဘီစကစ္ရြာကေလး႐ွိတယ္။ရြာေလးရဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာေမာင္ဘီစကစ္နဲ႔မယ္ဘီစကစ္လို႔ေခၚတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ေမာင္ဘီစကစ္ဟာအၾကားအာရံုခ်ိဳ႕တဲ့ေန႐ွာတယ္။ တစ္ေန႔ဘုရင္တိုင္းခန္း လွည့္လည္ၿပီး ေမာင္ဘီစကစ္တို႔ရြာ ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။
ေမာင္ဘစ္စကစ္ဟာ အၾကားအာရံုခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ အတြက္ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုသတိမထားမိဘူးေလ။ေမာင္ဘီစကစ္ဟာ အ႐ိုအေသမေပးမိဘဲလုပ္ျမဲအလုပ္ကိုဆက္လုပ္ေနမိတာေပါ့။မုန္႔ဘုရင္ဟာေဒါသထြက္သြားၿပီး
ေမာင္ဘီစကစ္ကို ေရႊနန္းေတာ္ရဲ႕ ကြၽန္အျဖစ္ အမႉထမ္းေတာ္ထမ္းရြက္ရမယ္လို႔
႔အမိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။၊တံခါးေနာက္ကြယ္ကမယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ
သူ႔အကိုအတြက္ဆိုးရိမ္သြားသတဲ့။ ေရႊနန္းေတာ္ရဲ႕ကြၽန္ေတြဟာအတြင္းေရးေပါက္ၾကားမွာမို႔ လ်ာျဖတ္ထားခံက်ရတယ္။
သူမဟာ အကိုအတြက္သိပ္ဆိုးရိမ္သြားၿပီး တံခါးေနာက္ကြယ္ကေျပးထြက္လာမိတယ္။
သူ႔မအကိုအမႉေတာ္ထမ္းဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း
ဆိုးရိမ္တႀကီး ေျပာျပမိတဲ့အခါ ဘုရင္ဟာ
ေဒါသအႀကီး အျကယ္ထြက္သြားတာေပါ့ကြယ္။မယ္ဘီစကစ္ေလးကို မနက္ျဖန္မြန္းလြဲ မတိုင္မီ မုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္စြန္း
ေမွာ္ရံုမုန္႔ေတာအုပ္ကိုႏွင္ဖို႔အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ေမွာ္ရံုမုန္႔ေတာအုပ္ဟာနာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ မုန္႔႔အပင္ေတြမ်ားျပားလွပါတယ္။ဘယ္ေလာက္မ်ားျပား သလဲဆိုရင္ အလယ္မွာ လူတစ္ေယာက္စာေနရာေလးပဲ႐ွိၿပီး ေဘးပတ္လည္မွာ မုန္႔သစ္ပင္ေတြႀကီးပဲတဲ့။ ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဆို သိပ္ၿပီးႀကီးမားၿပီး ခုတ္လွဲလို႔ရရင္ေတာင္ ေတာ္တန္ရံု
လူထြက္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။သၾကားလံုးပင္ေတြဟာႏြယ္ပင္ေတြလို႐ွွက္ႏြယ္ေနၾကတယ္။ေခတ္အဆက္ဆက္ဘိုးဘြား
အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေမွာ္ရံုေတာ္က မုန္႔ေတြရဲ႕အရသာဟာမုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕မုန္႔ေတြထက္အဆတစ္ရာ တစ္ေထာင္ပိုလို႔ စားေကာင္းသတဲ့။တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့
ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဟာ ညဘက္ေရာက္တဲ့အခါ
ရယ္တက္က်ၿပီး ေမွာ္ရံုေတာက
ဘယ္သူမွထြက္မလာႏိုင္ၾကဘူးလို႔ေျပာက်တယ္တကယ္ေတာ့ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္ကိုမည္သူမွ
မသြားရဲက်သလို ေရာက္လည္းမေရာက္ဘူး က်ဘူး။သတင္းႀကီးလွတဲ့ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္
အေၾကာင္းၾကားရတဲ့အခါမယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္မိတယ္။သည္လိုနဲ႔ပဲ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္ကိုသြားရေတာ့မည့္ေန႔ကို
ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဘုရင္ဟာ
ျမင္းပ်ံတစ္ေကာင္ကိုစီးလို႔ မယ္ဘီစကစ္ေလးကို ေခၚသြားၿပီး ေမွာ္ေတာအုပ္ရဲ႕အလယ္
လူတစ္ေယာက္စာေနရာေလးမွာပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။တစ္ေယာက္စာပဲ႐ွိတဲ့ ေနရာေလးမွာ
ထိုင္ရင္း မယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ
ဝမ္းနည္းလာမိတယ္။သူမရဲ႕အေ႐ွ႕မွာ သၾကားႏြယ္ပင္ေတြ ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဟာ ပိတ္ေလွာင္ေနလို႔႔ အသက္႐ွဴ လို့ေတာင္မဝဘူးတဲ့။ေတာအုပ္ကထြက္ဖို႔
အတြက္အပင္ေတြကို ခုတ္လွဲရမွာ
ျဖစ္ေပမယ့္သူမမွာကိရိယာတန္ဆာပလာမွမ႐ွိပဲေလ။သူမဟာအၾကံတစ္ခုကိုစဥ္းစားမိတယ္။သူမေဘးကေရခဲမုန္႔ပင္ေတြကိုစစားၾကည့္တယ္သိပ္ၿပီးအရသာ႐ွိတာပဲ။သူမတို႔တိုင္းျပည္ကမုန္႔ေတြထက္
အဆတစ္ေထာင္တစ္ေသာင္းေလာက္ပိုၿပီး အရသာ႐ွိတာေတြ႔ရတယ္။
ေရခဲမုန္႔အပင္တစ္ပင္ကလွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။
"မင္းဟာသိပ္႐ူးတယ္ဒါေလာက္မ်ားတဲ့
အပင္ေတြမင္းရဲ႕လူ႔သက္တမ္းသာေက်ာ္သြားမယ္ စားလို႔ကုန္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့"
သူမက အဲ့ဒီ အယူအဆကိုလက္မခံဘူး။
"အရာအားလံုး ဟာ
တစ္ကပဲစက်ရတယ္မဟုတ္လား"။သူမဟာေရခဲမုန္႔ပင္ေတြစားလိုက္
သၾကားႏြယ္ပင္ေတြကိုက္ဝါးလိုက္
အေအးဘူးေတြခူးေသာက္လိုက္နဲ႔
တစ္ရက္ ၿပီးတစ္ရက္ တစ္လၿပီးတစ္လစားေသာက္တယ္။စေတာ္ဘယ္ရီေတြလည္းသူမစားတာပဲ။
ေပါင္မုန္႔ေတြလည္းတစ္လံုးၿပီးတစ္လံုးစားပစ္တယ္။ဘီစကစ္ေတြလည္းစားတာပဲတဲ့။
သူမဟာ စားလိုက္အိပ္လိုက္နဲ႔ေပါ့။
ညဘက္ေတြမွာေတာ့ အပင္ေတြ ကေတာအုပ္ထဲကထြက္ဖို႔ဆိုတာမျဖစ္ႏိုင္ ေၾကာင္း သူမစိတ္ဓာတ္က်ေအာင္
ထပ္တလဲလဲေျပာေတာ့တာပဲ။
သူမဟာစိတ္ဓာတ္မက်ပဲထပ္စားတယ္။အရင္ကေပါင္မုန္႔တစ္လံုးကို
၁၀မိနစ္ၾကာရင္အခုေတာ့
၅မိနစ္နဲ႔အၿပီးစားႏိုင္လာခဲ့တယ္။
ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြလည္းအလြတ္မေပးဘဲ
သူမဆက္စားခဲ့တယ္။ဟမ္ဘာဂါနဲ႔ ပီဇာအပင္ေတြ လည္း သူမစားတာပဲ။
သူမဟာျမန္သထက္ျမန္ခပ္ျမန္ျမန္စားခဲ့တယ္အရင္ကသူမဟာတစိေန႔ကို၆နာရီအိပ္ခဲ့တယ္။အခုေတာ့သူမ၂နာရီပဲ အိပ္ေတာ့တယ္။မ်က္စိဖြင့္သမ်ွ ၂၂နာရီလံုးမွာသူမ မေလ်ွာ့ေသာဇြဲ နဲ႔ မုန္႔ေတြဆက္စားခဲ့တယ္။
သူမဟာ မုန္႔ေတြ ကို အလွည့္က်ဆီစားတဲ့ အတြက္ သူမအတြက္ မုန္႔ေတြဟာ
မ႐ိုးသြားဘူးတဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူမမအိပ္ေတာ့ပဲ အခ်ိန္ျပည့္စားေနတာေပါ့။
သည္လိုနဲ႔ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ၾကာသြားၿပီး
တစ္မနက္မွာေတာ့ အပင္ေတြဟာ
သူမစားလိုက္တာေၾကာင့္႐ွင္းလင္းသြားခဲ့ၿပီ
ျဖစ္တယ္။မုန့္ေတာအုပ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ကို
ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။သူမသိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး မုန္႔တိုင္းျပည္ေလးဆီျပန္လာခဲ့တယ္။
မုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ လူေတြဝိုင္းအံုေနတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။
သူမတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဘုရင္ဟာ ကံေတာ္ကုန္သြားၿပီး ဘုရင့္ဇာပနာပြဲ
က်င္းပေနက်တာေပါ့။နန္းတင္ေျမႇာက္ရမယ့္
လူမ႐ွိတဲ့ အတြက္လည္း
အက်ပ္႐ိုက္ေနျကတယ္။
အဲ့ဒီအခါမွာ အမတ္ေတြထဲ ကတစ္ဦးဟာ မယ္ဘီစကစ္ေလးကို ေတြ႔သြားတယ္။
မုန္႔ေတာအုပ္က ထြက္လာႏိုင္တဲ့ လူကိုသူတို့ဘယ္တံုးကမွ မၾကားခဲ့မိဘူး။
မုန္႔ေတာအုပ္ကထြက္လာႏိုင္သူဟာ
သူရဲေကာင္းပဲဆိုၿပီးသူမကိုဘုရင္မအျဖစ္
တင္ေျမႇာက္က်တယ္။သူမလည္း
ရြာမွာက်န္ခဲ့တဲ့အကို ကို
စံုစမ္းၾကည့္တဲ့အခါ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔
အသက္ဆက္႐ွင္ ေနရတာေတြ႔ရတယ္။သူမအကိုကိုပါ ေရႊနန္းေတာ္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕စံအရာ အပ္ႏွင္းလိုက္တယ္။
သည္လိုနဲ႔ပဲ သိပ္ခ်စ္က်တဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ဦးဟာ သက္ဆံုးတိုင္မုန္႔တိုင္းျပည္ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္သြားက်တာေပါ့ကြယ္။
ဒိုဒို
ေနရာမွာ မေလ်ွာ့ေသာဇြဲ နဲ႔စားေနတာက
ကိုယ့္အစ္မနဲ႔ သြားဆင္တယ္ တစ္ေန႔ေန႔
စားေသာက္ေနတာေတြ႔ရလို႔ ေရးမိတာလား
မဆိုႏိုင္ဘူး😝😁အခ်ိန္ရရင္ေတာ့ဖတ္ေပါ့အစ္မရယ္😁)
တစ္ခါတံုးက မုန္႔တိုင္းျပည္မွာ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ႐ွိသတဲ့။သူတို႔ရဲ႕ မုန္႔တိုင္းျပည္ႀကီးက အေတာ္ေလးလည္း ႀကီးမားသလို ဘုရင့္အာဏာစက္ဟာ လည္းႀကီးမားတယ္။
မနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္တဲ့အခါ
တိုင္းျပည္ရဲ႕အေ႐ွ႕ဘက္ကိုၾကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ေရႊဝါေရာင္ေနမင္း နဲ႔အတူ ႀကီးမားလွတဲ့ ေပါင္မုန္႔အေဆာင္အအံုေတြ ႐ွိတယ္။ ေပါင္မုန္႔ဖိုႀကီးေတြဆိုရင္ လူေနအိမ္ေတြရဲ႕ သံုးဆေလာက္ကို ႀကီးမားသတဲ့ေလ။
ေပါင္မုန္႔ေတြဆိုရင္ေရႊဝါေရာင္ဖိတိဖိတ္ေတာင္ၿပီးအနံ့ကလည္းထူးကဲစြာ ေမႊးႀကိဳင္လို႔
စားခ်င္စဖြယ္ပဲတဲ့။ၿမိဳ႕ရဲ႕နာရီစင္တစ္ခုလံုးဟာ
ေခ်ာကလက္ေတြနဲ႔ပဲ ေဆာက္ထားၾကတယ္။
ေခတ္အဆက္ဆက္ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္အမိ်ဳးအစားမိ်ဳးစံုကို ေခ်ာကလက္ျပတိုက္မွာျပသထားၾကတာေပါ့။
သူတိုု႔တိုင္းျပည္ေလးရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ မပူလြန္းမေအးလြန္းတဲ့အတြက္ေခ်ာကလက္ေတြေရခဲမုန္႔ေတြဟာအရည္မေပ်ာ္ၾကဘူးတဲ့။
တံထားေလးေတြခံုတန္း႐ွည္ေလးေတြကိုေတာ့သၾကားလံုးေလးေတြနဲ႔ ျပဳလုပ္ၾကတယ္။မုန္႔တိုင္းျပည္ေပမယ့္လည္း
သန္႔႐ွင္းလြန္းတာေၾကာင့္ပိုးမွက္ယင္ေကာင္ေတြမ႐ွိဘူးေပါ့။အဲ့သည္လို သာယာဝေျပာလွတဲ့ တိုင္းျပည္ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ရတဲ့ဘုရင္ကေတာ့ ေမာက္မာသတဲ့။ေရြနန္းေတာ္နဲ႔မနီးမေဝးမွာ
ဘီစကစ္ရြာကေလး႐ွိတယ္။ရြာေလးရဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာေမာင္ဘီစကစ္နဲ႔မယ္ဘီစကစ္လို႔ေခၚတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္႐ွိတယ္။ေမာင္ဘီစကစ္ဟာအၾကားအာရံုခ်ိဳ႕တဲ့ေန႐ွာတယ္။ တစ္ေန႔ဘုရင္တိုင္းခန္း လွည့္လည္ၿပီး ေမာင္ဘီစကစ္တို႔ရြာ ကိုေရာက္လာခဲ့တယ္။
ေမာင္ဘစ္စကစ္ဟာ အၾကားအာရံုခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့ အတြက္ပတ္ဝန္းက်င္အေျခအေနကိုသတိမထားမိဘူးေလ။ေမာင္ဘီစကစ္ဟာ အ႐ိုအေသမေပးမိဘဲလုပ္ျမဲအလုပ္ကိုဆက္လုပ္ေနမိတာေပါ့။မုန္႔ဘုရင္ဟာေဒါသထြက္သြားၿပီး
ေမာင္ဘီစကစ္ကို ေရႊနန္းေတာ္ရဲ႕ ကြၽန္အျဖစ္ အမႉထမ္းေတာ္ထမ္းရြက္ရမယ္လို႔
႔အမိန္႔ေတာ္ခ်မွတ္လိုက္တယ္။၊တံခါးေနာက္ကြယ္ကမယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ
သူ႔အကိုအတြက္ဆိုးရိမ္သြားသတဲ့။ ေရႊနန္းေတာ္ရဲ႕ကြၽန္ေတြဟာအတြင္းေရးေပါက္ၾကားမွာမို႔ လ်ာျဖတ္ထားခံက်ရတယ္။
သူမဟာ အကိုအတြက္သိပ္ဆိုးရိမ္သြားၿပီး တံခါးေနာက္ကြယ္ကေျပးထြက္လာမိတယ္။
သူ႔မအကိုအမႉေတာ္ထမ္းဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း
ဆိုးရိမ္တႀကီး ေျပာျပမိတဲ့အခါ ဘုရင္ဟာ
ေဒါသအႀကီး အျကယ္ထြက္သြားတာေပါ့ကြယ္။မယ္ဘီစကစ္ေလးကို မနက္ျဖန္မြန္းလြဲ မတိုင္မီ မုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ အေနာက္ဘက္စြန္း
ေမွာ္ရံုမုန္႔ေတာအုပ္ကိုႏွင္ဖို႔အမိန္႔ခ်မွတ္လိုက္တယ္။ေမွာ္ရံုမုန္႔ေတာအုပ္ဟာနာမည္နဲ႔ လိုက္ေအာင္ မုန္႔႔အပင္ေတြမ်ားျပားလွပါတယ္။ဘယ္ေလာက္မ်ားျပား သလဲဆိုရင္ အလယ္မွာ လူတစ္ေယာက္စာေနရာေလးပဲ႐ွိၿပီး ေဘးပတ္လည္မွာ မုန္႔သစ္ပင္ေတြႀကီးပဲတဲ့။ ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဆို သိပ္ၿပီးႀကီးမားၿပီး ခုတ္လွဲလို႔ရရင္ေတာင္ ေတာ္တန္ရံု
လူထြက္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။သၾကားလံုးပင္ေတြဟာႏြယ္ပင္ေတြလို႐ွွက္ႏြယ္ေနၾကတယ္။ေခတ္အဆက္ဆက္ဘိုးဘြား
အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေမွာ္ရံုေတာ္က မုန္႔ေတြရဲ႕အရသာဟာမုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕မုန္႔ေတြထက္အဆတစ္ရာ တစ္ေထာင္ပိုလို႔ စားေကာင္းသတဲ့။တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့
ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဟာ ညဘက္ေရာက္တဲ့အခါ
ရယ္တက္က်ၿပီး ေမွာ္ရံုေတာက
ဘယ္သူမွထြက္မလာႏိုင္ၾကဘူးလို႔ေျပာက်တယ္တကယ္ေတာ့ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္ကိုမည္သူမွ
မသြားရဲက်သလို ေရာက္လည္းမေရာက္ဘူး က်ဘူး။သတင္းႀကီးလွတဲ့ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္
အေၾကာင္းၾကားရတဲ့အခါမယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္မိတယ္။သည္လိုနဲ႔ပဲ ေမွာ္ရံုေတာအုပ္ကိုသြားရေတာ့မည့္ေန႔ကို
ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ဘုရင္ဟာ
ျမင္းပ်ံတစ္ေကာင္ကိုစီးလို႔ မယ္ဘီစကစ္ေလးကို ေခၚသြားၿပီး ေမွာ္ေတာအုပ္ရဲ႕အလယ္
လူတစ္ေယာက္စာေနရာေလးမွာပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။တစ္ေယာက္စာပဲ႐ွိတဲ့ ေနရာေလးမွာ
ထိုင္ရင္း မယ္ဘီစကစ္ေလးဟာ
ဝမ္းနည္းလာမိတယ္။သူမရဲ႕အေ႐ွ႕မွာ သၾကားႏြယ္ပင္ေတြ ေရခဲမုန္႔ပင္ေတြဟာ ပိတ္ေလွာင္ေနလို႔႔ အသက္႐ွဴ လို့ေတာင္မဝဘူးတဲ့။ေတာအုပ္ကထြက္ဖို႔
အတြက္အပင္ေတြကို ခုတ္လွဲရမွာ
ျဖစ္ေပမယ့္သူမမွာကိရိယာတန္ဆာပလာမွမ႐ွိပဲေလ။သူမဟာအၾကံတစ္ခုကိုစဥ္းစားမိတယ္။သူမေဘးကေရခဲမုန္႔ပင္ေတြကိုစစားၾကည့္တယ္သိပ္ၿပီးအရသာ႐ွိတာပဲ။သူမတို႔တိုင္းျပည္ကမုန္႔ေတြထက္
အဆတစ္ေထာင္တစ္ေသာင္းေလာက္ပိုၿပီး အရသာ႐ွိတာေတြ႔ရတယ္။
ေရခဲမုန္႔အပင္တစ္ပင္ကလွမ္းေအာ္ေျပာတယ္။
"မင္းဟာသိပ္႐ူးတယ္ဒါေလာက္မ်ားတဲ့
အပင္ေတြမင္းရဲ႕လူ႔သက္တမ္းသာေက်ာ္သြားမယ္ စားလို႔ကုန္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့"
သူမက အဲ့ဒီ အယူအဆကိုလက္မခံဘူး။
"အရာအားလံုး ဟာ
တစ္ကပဲစက်ရတယ္မဟုတ္လား"။သူမဟာေရခဲမုန္႔ပင္ေတြစားလိုက္
သၾကားႏြယ္ပင္ေတြကိုက္ဝါးလိုက္
အေအးဘူးေတြခူးေသာက္လိုက္နဲ႔
တစ္ရက္ ၿပီးတစ္ရက္ တစ္လၿပီးတစ္လစားေသာက္တယ္။စေတာ္ဘယ္ရီေတြလည္းသူမစားတာပဲ။
ေပါင္မုန္႔ေတြလည္းတစ္လံုးၿပီးတစ္လံုးစားပစ္တယ္။ဘီစကစ္ေတြလည္းစားတာပဲတဲ့။
သူမဟာ စားလိုက္အိပ္လိုက္နဲ႔ေပါ့။
ညဘက္ေတြမွာေတာ့ အပင္ေတြ ကေတာအုပ္ထဲကထြက္ဖို႔ဆိုတာမျဖစ္ႏိုင္ ေၾကာင္း သူမစိတ္ဓာတ္က်ေအာင္
ထပ္တလဲလဲေျပာေတာ့တာပဲ။
သူမဟာစိတ္ဓာတ္မက်ပဲထပ္စားတယ္။အရင္ကေပါင္မုန္႔တစ္လံုးကို
၁၀မိနစ္ၾကာရင္အခုေတာ့
၅မိနစ္နဲ႔အၿပီးစားႏိုင္လာခဲ့တယ္။
ခ်ိဳခ်ဥ္ေတြလည္းအလြတ္မေပးဘဲ
သူမဆက္စားခဲ့တယ္။ဟမ္ဘာဂါနဲ႔ ပီဇာအပင္ေတြ လည္း သူမစားတာပဲ။
သူမဟာျမန္သထက္ျမန္ခပ္ျမန္ျမန္စားခဲ့တယ္အရင္ကသူမဟာတစိေန႔ကို၆နာရီအိပ္ခဲ့တယ္။အခုေတာ့သူမ၂နာရီပဲ အိပ္ေတာ့တယ္။မ်က္စိဖြင့္သမ်ွ ၂၂နာရီလံုးမွာသူမ မေလ်ွာ့ေသာဇြဲ နဲ႔ မုန္႔ေတြဆက္စားခဲ့တယ္။
သူမဟာ မုန္႔ေတြ ကို အလွည့္က်ဆီစားတဲ့ အတြက္ သူမအတြက္ မုန္႔ေတြဟာ
မ႐ိုးသြားဘူးတဲ့။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူမမအိပ္ေတာ့ပဲ အခ်ိန္ျပည့္စားေနတာေပါ့။
သည္လိုနဲ႔ ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ၾကာသြားၿပီး
တစ္မနက္မွာေတာ့ အပင္ေတြဟာ
သူမစားလိုက္တာေၾကာင့္႐ွင္းလင္းသြားခဲ့ၿပီ
ျဖစ္တယ္။မုန့္ေတာအုပ္ရဲ႕ ထြက္ေပါက္ကို
ေတြ႔ေတာ့တာပဲ။သူမသိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီး မုန္႔တိုင္းျပည္ေလးဆီျပန္လာခဲ့တယ္။
မုန္႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ လူေတြဝိုင္းအံုေနတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။
သူမတို႔တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဘုရင္ဟာ ကံေတာ္ကုန္သြားၿပီး ဘုရင့္ဇာပနာပြဲ
က်င္းပေနက်တာေပါ့။နန္းတင္ေျမႇာက္ရမယ့္
လူမ႐ွိတဲ့ အတြက္လည္း
အက်ပ္႐ိုက္ေနျကတယ္။
အဲ့ဒီအခါမွာ အမတ္ေတြထဲ ကတစ္ဦးဟာ မယ္ဘီစကစ္ေလးကို ေတြ႔သြားတယ္။
မုန္႔ေတာအုပ္က ထြက္လာႏိုင္တဲ့ လူကိုသူတို့ဘယ္တံုးကမွ မၾကားခဲ့မိဘူး။
မုန္႔ေတာအုပ္ကထြက္လာႏိုင္သူဟာ
သူရဲေကာင္းပဲဆိုၿပီးသူမကိုဘုရင္မအျဖစ္
တင္ေျမႇာက္က်တယ္။သူမလည္း
ရြာမွာက်န္ခဲ့တဲ့အကို ကို
စံုစမ္းၾကည့္တဲ့အခါ ဆင္းဆင္းရဲရဲနဲ႔
အသက္ဆက္႐ွင္ ေနရတာေတြ႔ရတယ္။သူမအကိုကိုပါ ေရႊနန္းေတာ္ကို ေခၚလိုက္ၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕စံအရာ အပ္ႏွင္းလိုက္တယ္။
သည္လိုနဲ႔ပဲ သိပ္ခ်စ္က်တဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ဦးဟာ သက္ဆံုးတိုင္မုန္႔တိုင္းျပည္ေလးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္သြားက်တာေပါ့ကြယ္။
ဒိုဒို
Comments
Post a Comment