Untitled

ဒိုဒိုတို႔ေနတဲ့ ရြာကေလးဟာ ဒိုဒို ေက်ာင္း
သြားတက္ရတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးနဲ႔ သိပ္ေဝးတာ။
ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို ဒိုဒို
ရြာက ၿမိဳ႕ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သူငယ္​ခ်င္​း ေတြနဲ႔ အတူျပန္လာျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဒိုဒိုတို႔ အိမ္ေလးဟာေလ ေတာတန္းေတြနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ႐ွိတယ္။
မႈန္ျပျပ ေနရာေလးမွာေတာ့ ေရႊဝါေရာင္
လယ္ကြင္းေတြ စပါးပင္ေတြ ယိ္မ္းႏြဲ႔ႏြဲ႔ေပါ့။
ဒိုဒို႔ ဝမ္းကြဲအစ္ကို အစ္မေတြ
လယ္သြားစိုက္ၾကေနတဲ့ေနရာေလးေတြ။
အိမ္ေဘးမွာ ရွိတဲ့သစ္ပင္ေတြကဒိုဒို
ငယ္ငယ္ကထက္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုျဖစ္လာတယ္။
သူတို္႔ေလးေတြ ဒိုဒိုငယ္ငယ္ကဆို အပင္ပုေလးေတြပဲ ႐ွိေသးတယ္။
အပင္ေလးေတြ ကဒိုဒို႔ ထက္ ႀကီးထြားတာပို
ျမန္တယ္ေလ။
အိမ္ေခါင္းရင္းသစ္ပင္က
အေတာ္ေလးႀကီးထြားေနေလရဲ႕။
မိဘေတြမ႐ွိေတာ့ ဒိုဒိုက အေဒၚနဲ႔ေနရတယ္။
ေဒၚေလးကအိမ္ကေလးတစ္လံုးသစ္ပင္ေပၚမွာ ေဆာက္ေပးထားတယ္။
အိမ္ေလးက မိႈပြင့္ ကေလးနဲ႔ ပိုတူတယ္။
ဒိုဒို ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ စာအုပ္
ဖတ္ခ်င္တဲ့ အခါမိ်ဳးဆို အဲ့ေနရာေလးမွာ
သြားေနျဖစ္ခဲ့တယ္။ေတာင္ဘက္ခပ္ေဝးေဝးမွာေတာ့ ​ေရတံခြန္​ ေလးတစ္ခု ႐ွိေလရဲ႕။
တစ္ခါတေလ မ်ားဆို
ေခါင္းေလာင္းသံေလးေတြ ၾကားရတက္တယ္။အလင္းမႈန္ေလးေတြလည္းဟိုဒီေလ်ွာက္ေျပးလို႔။
ဒိုဒိုကေတာ့ Fairies ေလးေတြလို႔ ထင္တယ္ေဒၚေဒၚက မယံုဘူးတဲ့ေလ။
ေဒၚေလး ကဟင္းခ်က္သိပ္ေကာင္းတာ။
ခုလို မိုးရြာသီေတြ ဒိုဒိုတို႔ ေဒသက မိႈသိပ္ေပါတယ္။အခုလည္းေဒၚေလးေၾကာ္ခ်က္ေနေလရဲ႕။
ကန္စြန္းရြက္ေတြ ကို ဒိုဒို ဝိုင္းကူေပးရတယ္။
ေဒၚေလးေၾကာ္ေနတုန္း က်က္ခါနီး မိႈေလးေတြ ထည့္တယ္။
ဒိုဒိုက င႐ုတ္သီးစိမ္းတစ္ျပား ႐ိုက္ထည့္တယ္။ၾကက္သြန္ကို အရင္ဆီသတ္ ခရမ္းခ်ည္သီးေလးေတြ ထည့္ၿပီး ၾကက္ဥနာနာေခါက္ၿပီးေၾကာ္လိုက္တယ္။
သရက္သီး ေလးေတြကိုေဒၚေလးက အစိတ္ကေလးေတြ စိတ္ေပးတယ္။ေဟာ္ ..ဟိုမွာ အကိုေတြ အစ္မေတြ ေတာင္ျပန္လာၾကၿပီ။
ဒိုဒို ဘယ္ထဲက ငတ္ေနလို႔လည္း မသိဘူး !
ထမင္းပဲြက ေတာ္ေတာ္ေလးစားၿမိန္တယ္။
ထမင္းစားလို ႔ၿပီးတာနဲ႔ အိမ္ေခါင္းရင္းက
သစ္ပင္ကေလးဆီ ေလ်ွာက္လာခဲ့တယ္။
သစ္ပင္မွာ ေလွကားေလး႐ွိတယ္။
ေလွကားေလးကေန ျဖည္းျဖည္းတက္ၿပီး
မိႈပြင့္ေလးနဲ႔တူတဲ့အိမ္ကေလးထဲဒိုဒိုေရာက္လာခဲ့တယ္။
အိမ္ကေလးရဲ႕တစ္ဖက္မွာျပတင္းေပါက္ေလး႐ွိတယ္။
ခုဒိုဒို ျပတင္းေပါက္ေလးနားမွာ ၾကယ္ေတြ အမ်ားႀကီး ျမင္ေနရတယ္။
ငယ္ငယ္ကပထဝီမွာသင္ရသလိုၾကယ္ေတြကၿဂိဳလ္ေတြဆိုရင္မင္းသားေလး
ဘယ္ၿဂိဳလ္မွာ ႐ွိေနေလာက္လဲ။ မင္းသားေလး႐ွိေနေလာက္မယ့္ ၿဂိဳလ္ကို ဒိုဒို
႐ွာၾကည့္တယ္။
ျကယ္တစ္လံုး ကေသးေသးေလးနဲ႔
အေရာင္ေလးေတာက္တယ္။
ဒိုဒို စိတ္ထဲမွာႏွစ္လို ဖြယ္ ေကာင္းတယ္လို႔ျမင္မိတယ္။
"အဲ့ၾကယ္ေလးထဲမွာမင္းသားေလး႐ွိေလာက္မွာ"
မင္းသားေလးကိုရယ္ရြယ္ၿပီးျပံဳးျပလိုက္ပါတယ္။ "ေကာင္းေသာညပါကြယ္။"
႐ုတ္တရက္ မိုးေတြ တဖြဲဖြဲရြာက်တယ္။
ဒိုဒိုေနတဲ့ သစ္ပင္ေလးက အပင္ႀကီးျဖစ္လို႔
မိုးယိုတာမိ်ဳးေတြ ေတာ့မျဖစ္ဘူးေပါ့။
ဒိုဒို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္လိုက္ေသးတယ္။
နည္းနည္းေႏြးသြားသလိုပဲ။ေကာ္ဖီကုန္သြားေတာ့ ျပန္ခ်မ္းလာေရာ။
ဒိုဒိုအစကေတာ့ စာဖတ္မလို႔ပဲ မ်က္လံုးေတြ
ေလးလံလို႔ ညေနကစားခဲ့တဲ့ မိႈပြင့္ေလးေတြ
ေၾကာင့္ပဲထင္တယ္။ေျခအိတ္လက္အိတ္ေလးေတြဝတ္ၿပီးေစာင္ျခံဳလို႔ ဒိုဒို အိပ္လိုက္တယ္။ သိပ္ၿပီးေႏြးေထြးတာပဲ။
ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္းက ဒိုဒိုႏိုးလာေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မိုးေရေတြ မ႐ွိေတာ့ဘူး။
မိုးေတြလဲ တိတ္လို႔ ျမဴ ေတြဆိုင္းေနေလရဲ႕။
ဒိုဒိုနား က ေခါင္းေလာင္းသံေလးေတြ ၾကားရတယ္။တီးတိုးေခၚသံေလးေတြ။
အသံ ကအိမ္ေလးနားတစ္ဝိႈက္မွာပါပဲ။
ျမဴ ေတြ တေျဖးေျဖး ႐ွင္းလာၿပီး ျမင္ကြင္းက
လည္းပီျပင္လာတယ္။
ထူးထူးဆန္းဆန္း
သတၱဝါကေလးတစ္ေကာင္ေလွနဲ႔တူတဲ့ အရာကိုစီးလို႔ေခြးေလးတစ္ေကာင္လည္းပါတယ္။
ဒိုဒို႔ကိုဘာမွမေျပာပဲေသာ့တစ္ေခ်ာင္းလွမ္းေပးတယ္။
ေသာ့ကဘာအတြက္လဲလို့ဒိုဒိုေမးၾကည့္တယ္။
သူကဘာမွျပန္မေျပာဘူး။
ၿပီးေတာ့တေျဖးေျဖးေပ်ာက္ကြယ္သြားပါေလေရာ။
ဒိုဒိုႏိုးလာေတာ့ သူမ႐ွိေတာ့ဘူး။ ျမဴေတြလည္းမ႐ွိဘူး။ အျပင္မွာမိုးေတြလည္း ရြာလို႔ ဒိုဒို အိမ္မက္မက္ေနခဲ့တာပါ။
ခ်စ္စရာအိမ္မက္ကေလး
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာလည္းေၾကာက္စရာေကာင္းတယ္လို ႔ဒိုဒို ေတြးမိတယ္။
ဒိုဒို့အိပ္ယာေဘးမွာေသာ့ကေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ထပ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။
ဒိုဒိုသံသယျဖစ္လာခဲ့ၿပီ။
ညကအျဖစ္ပ်က္ဟာ.
တကယ္တမ္း
အိမ္မက္မွဟုတ္ရဲ႕လားဆိုတာ။

ဒိုဒို