WaTeRbAtCh (art by Frida Kahlo)

ကြၽန္မ ျမင္ေနရတဲ့ ေရခ်ိဳးကန္ ဇလံုထဲမွာခ႐ု
ခြံ ေတြ ႐ွိတယ္။လူေတြ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ ဂါ
ဝန္တစ္ထည္ ႐ွိတယ္။ အသံုးမဝင္ေတာ့
တဲ့ မီးေတာင္ေဟာင္း တစ္လံုး႐ွိတယ္။မီး
ေတာင္ေတြ လည္းကြၽန္မတို႔လိုပဲ တေျဖးေျဖး
အိုမင္း လာလိုက္တာ သူ ေခ်ာ္ရည္ပူေတြ
ဘယ္ေလာက္ထြက္ထြက္ ကြၽန္မလည္းမ
ေလးစားဘူး ။ဘိုင္ပိုလာျဖစ္ေနတဲ့ တစ္
ေယာက္လည္း မေလးစားဘူး ။ဘယ္သူမွ
လည္း သူ႔ကို မေလးစားၾကဘူး။ၾကက္သြန္
ဥ သ႑ာန္ ရြက္ေလွတစ္စင္းကို စဥ္းစား
ဖူးၾကလား။ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္တဲ့
အလုပ္ပါပဲ ။ေၾကာင္္တယ္ဆိုလို႔ ေျပာရအံုး
မယ္ တစ္ခ်ိဳ႕ အမိ်ဳးသမီးေတြ အထူးသျဖင့္
(အမ)ေတြဟာ ကေလးထိန္း ဟင္းခ်က္ဖို႔
အတြက္ သီးသန္႔ျဖစ္ေနတာ မိ်ဳး ။ သားပိုက္
ေကာင္မေတြဟာ တစ္ဘဝလံုး ကိုယ္ဝန္
ေဆာင္ ကေလးထိန္း ဟင္းခ်က္ေနၾကရ
ေတာ့ မွာတဲ့လား။ အဲ့ဒီအစား ကေလးလို
ခ်င္တဲ့ သူေတြကို စက္တစ္ခု ဝယ္ေပးထား
သင့္တယ္။ အဲ့ဒီစက္ထဲကို အေႂကြေစ့ထည့္
မယ္ "ဂလံု"ဆိုၿပီး စက္ထဲက ကေလးတစ္
ေယာက္ ထြက္က်လာမယ္။ သူတို႔ကို ေမြး
စားေက်ာင္းထား ႐ွင္တို႔ လုပ္ခ်င္တာေတြ ျပဳ
စု ပိ်ဳးေထာင္ေပးျကေပါ့။ ဒီအစဥ္က ပိုၿပီး သင့္ေတာ္တယ္ မထင္ဘူးလား။ေသးငယ္
တဲ့ အေကာင္ေလး ေတြ ေရခ်ိဳးဇလံုထဲ ေျပးလႊားခုန္ ေပါက္ေနလိုက္တာ ကြၽန္မ မ်က္စိေနာက္စ ျပဳလာတယ္။ သူတို႔ေခါင္းမွာ ခိ်ဳကေလးေတြနဲ႔ ႐ွင့္ ေသြးဆာေနတဲ့ အသံ
မိ်ဳး "ကြီကြီ ကြကြ"ေအာ္ေနတယ္။သူ တို႔
လက္ထဲမွာ တစ္ခုခုကိုင္လာၿပီး ကြၽန္မကို
ေပးတယ္။ ကြၽန္မ ေသြးေၾကာေတြ ယား
ယံလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူတို႔ေပးတာ
ဘရိတ္ဓား တစ္ခုပါ တကယ္ကို ဘာမွမျဖစ္​ပါဘူး ျခစ္ထုတ္လိုက္လည္း ဘာမွမျဖစ္ဘူး
ေသြးေတြ ကန္ထဲမွာ နီရဲေနလည္း ကြၽန္မ
အမွန္တကယ္ကို ေအးျမေနခဲ့တာ။
အေကာင္ေသးေသးေလး ေတြက ေပ်ာ္ေန
တယ္။ ေသြးကန္ထဲ ဟိုဒီကူးခတ္ေနလိုက္
တာ။ေနာက္ေတာ့ ေသြးေတြ တေျဖးေျဖး
မ်ားလာတယ္ ကြၽန္မလည္း သမုဒၵရာၾကမ္း
ျပင္ ေရာက္သြားသလို တစ္စံုတစ္ရာကို
ေမ်ွာ္လင့္မိတဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္လို မိ်ဳး ခပ္ေဝး
ေဝးက ေရျပင္ေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ အလင္းဆီ
ကြၽန္မ ကူးလူးသြားေနခဲ့ တယ္။ေမာလိုက္
တာ နီရဲရဲ နဲ႔ ဘာကိုမွ မျမင္ရဘူး။

ကြၽန္မႏိုးလာေတာ့ ေျခာက္နာရီ ထိုးၿပီ အတန္ငယ္လည္း ေမွာင္စျပဳ ေနၿပီ။ ကြၽန္မလက္ေပၚကၾကည့္ေနတဲ့ ဖုန္းရဲ႕
13 reason why မွာဟန္နာ တစ္ေယာက္ သတ္ေသ သြားခဲ့ၿပီးၿပီ။

ကြၽန္မထင္တယ္ တနဂၤ​ေႏြ ဟာ ေျခာက္
ျခား စရာပါလား  အခြံလြတ္ အျပင္ သူ႔ဆီ
မွာ ဘာမွ မေတြ႔ရတက္ဘူး ။

နာရီကို ၾကည့္ေတာ့ ည၆နာရီ အတိ
ဒီအခ်ိန္ဟာ စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔စရာ
အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္။

ဒိုဒို